Postanowienie NSA z 29 stycznia 2013 r., I OZ 34/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.Z. – B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2624/12 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi H.Z.– B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. sygn. [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Borowiec przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. sygn. [...] utrzymało w mowy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], którą to decyzją cofnięto H.Z.– B. uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie praw jazdy kat. B do czasu uzyskania pozytywnej oceny z egzaminu państwowego składającego się z części teoretycznej i praktycznej.

H.Z.– B. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania.

W uzasadnieniu wniosku podała, że: "prowadzi działalność gospodarczą w sektorze nieruchomości, działalność prawniczą oraz wykonuje zawód mediatora sądowego. Oświadczyła, że zaniechanie wstrzymania wykonania decyzji spotęguje ogromne straty w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, które już na dzień dzisiejszy są znaczne".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2624/12 wniosek skarżącej oddalił.

W uzasadnieniu postanowienia odwołując się do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania akt lub czynności, powinien zawierać konkretne informację o stanie faktycznym oraz okoliczności pozwalające na przyjęcie, że wstrzymanie wykonania jest zasadne.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarżąca nie wykazała, że wykonanie decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenie skutki. Skarżąca nie wykazała, aby prowadzenie przez nią działalności gospodarczej było niemożliwe bez użycia samochodu. Wprawdzie cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami utrudni lub ograniczy działalność skarżącej, jednak powyższa okoliczność nie uzasadnia przyjęcia, iż spowoduje to narażenie jej na znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Podkreślił, że nie wykazała również, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi ją jedynego źródła utrzymania,.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia H.Z. – B. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wskazał, że specyfika wykonywanej przez nią działalności wymaga stałego i szybkiego kontaktu z klientami zainteresowanymi inwestycjami na rynku nieruchomości. Do prowadzenie ww. działalności niezbędne jest jej zatem uprawnienie do prowadzenia pojazdów. Podkreśliła, że w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej – Ł., oraz najbliższej okolicy komunikacja miejska nie funkcjonuje. Wskazał również na swoją trudną sytuację finansową związaną m.in. z kosztami kształcenia dwóch studiujących synów, w tym spłaty kredytu studenckiego w wysokości 23 400, 00 zł, kosztów utrzymywania nieruchomości i spłaty pożyczki w kwocie 50 000, 00 zł. Stwierdził, że obecnie, wobec faktycznego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, jedynym źródłem jej utrzymania jest czynsz z najmu nieruchomości. W jej ocenie może to wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08 LEX nr 564272 oraz postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 121/04 oraz postanowienie NSA z dnia 29 wrzesień 2009 r. sygn. akt I OSK 1333/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie można zatem przenosić na Sąd obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. We wniosku należy zatem co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z kolei, konkretyzacja przesłanek wstrzymania wykonania decyzji dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszej instancji nie może być uznana za skuteczną (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt II OZ 48/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W niniejszej sprawie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczało się do stwierdzenia, iż wykonanie decyzji spotęguje ogromne straty w zakresie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, iż skarżąca nie wykazała konkretnych okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/2011 LexPolonica nr 2485552). Z kolei, podjęta przez skarżącą próba konkretyzacja przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na etapie postępowania zażaleniowego nie mogła mieć wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia.

Ubocznie wyjaśnić natomiast należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na tym etapie, nie pozbawia skarżącej prawa do złożenia kolejnego (poprawnego) wniosku w tej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.