Postanowienie NSA z 21 lutego 2023 r., I OZ 34/23

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 643/22 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 25 maja 2022 r., nr WPS.I.8640.129.2022.SP w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

sędzia NSA Piotr Przybysz przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

Postanowieniem z 2 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 643/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 25 maja 2022 r., nr WPS.I.8640.129.2022.SP, w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej, zaskarżonej przez skarżącego – M.L..

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że pismem z 13 czerwca 2022 r. M. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 25 maja 2022 r., nr WPS.I.8640.129.2022.SP, w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. W skardze tej skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając swojego wniosku. Wobec tego skarżący nie wykazał występowania w sprawie jakichkolwiek przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł skarżący, zaskarżając je w całości. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący podniósł, że rozpatrzenie wniesionej skargi jest dla niego istotne ze względu na jego bardzo trudną sytuację finansową. Podniósł, że żyje bardzo skromnie, korzysta z darmowego dożywiania organizowanego przez lokalne organizacje, a o braku środków finansowych świadczy znajdujący się w aktach postępowania "Wniosek o przyznanie prawa pomocy". Skarżący zaznaczył, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji umożliwi mu korzystanie z opieki zdrowotnej oraz aktywne poszukiwanie pracy.

W związku z powyższymi skarżący wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o:
2. uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej jako "p.p.s.a.") daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a takiej cechy nie mają decyzje odmowne.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona ani przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Mając na uwadze, że sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to należy przyjąć, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o potrzebie udzielenia ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony lub sam wniosek złożony w skardze. Wniosek ten musi zostać uzasadniony, a jego uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że w sprawie nie uprawdopodobniono, iż w związku z jej wykonaniem mogłoby zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko przedstawione w uzasadnieniu postanowienia Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Sąd ten zasadnie uznał, że z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy nie wynika, aby przesłanki warunkujące zastosowanie ochrony tymczasowej zostały spełnione. Skarżący w skardze złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże w żaden sposób go nie uzasadnił. Wskazanie na trudną sytuację finansową nie stanowi wystarczającej przesłanki umożliwiającej zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. Podobnie w odniesieniu do wniosku o przyznanie prawa pomocy, na który powołuje się skarżący - postępowanie to zostało umorzone ze względu na jego bezzasadność (postanowienie z 15 lipca 2022 r., sygn. akt II SPP/Bd 104/22, k. 2 akt sądowych w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej).

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, iż nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.