Postanowienie NSA z 13 kwietnia 2016 r., I OZ 341/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1369/15 umarzające postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznające prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego

Sprawa

w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Maciej Dybowski

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1369/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku K. G.:

1. umorzył postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych;
2. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że wnioskodawca nie mógł zostać zwolniony postanowieniem z ponoszenia kosztów sądowych, gdyż korzysta już z ustawowego zwolnienia od kosztów. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była decyzja umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji przyznającej zasiłek stały i obejmującej skarżącego ubezpieczeniem zdrowotnym, a zatem skarżący jest zwolniony od kosztów sądowych z mocy ustawy (art. 239 [§ 1] pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm., dalej ppsa). Rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie Wojewódzki Sąd prawidłowo umorzył (art. 249a ppsa).

Odnosząc się do wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, WSA w Warszawie uznał, że wnioskodawca znajduje się w sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wskazanej części. Sytuacja majątkowa skarżącego wskazuje, że nie jest on w stanie – bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie - ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (art. 246 § 1 pkt 2 ppsa; k. 122-124 akt I SA/Wa 1369/15).

Zażalenie na powyższe postanowienie w zakresie punktu 1 (pierwszego) wniósł K. G., domagając się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (k. 135-141 akt I SA/Wa 1369/15).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest niezasadne.

Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ppsa nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skoro sprawa dotyczyła zakresu pomocy i opieki społecznej, to skarżący nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych na żadnym etapie postępowania, co skutkowało prawidłowym umorzeniem postępowania w tym zakresie (art. 239 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 249a ppsa).

Postanowieniem z 29 lutego 2016 r. Sąd I instancji ustanowił dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, w całości uwzględniając żądanie K. G. Po uprawomocnieniu postanowienia o przyznaniu radcy prawnego, WSA w Warszawie wystąpi do Okręgowej Izby Radców Prawnych, o wyznaczenie konkretnego z imienia i nazwiska radcy prawnego, mającego być pełnomocnikiem strony.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.