Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. K. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. w przedmiocie wpisu do ewidencji kierowców punktów karnych i odmowy jego weryfikacji. Jednocześnie Sąd zwrócił skarżącemu uiszczony od skargi wpis sądowy w kwocie 200 złotych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że odpowiedź na wezwanie wystosowane do pełnomocnika skarżącego o wskazanie numeru i daty zaskarżonej czynności nie pozwalała jednoznacznie przyjąć, jaki jest przedmiot wniesionej w sprawie skargi. Jak wywiódł Sąd z przekazanych akt administracyjnych, pełnomocnik skarżącego w tym samym dniu tj. pismem datowanym na [...] września 2017 r. wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz złożył skargę do Sądu. Przedmiotem zaś skargi może być dopiero pismo właściwego komendanta wojewódzkiego Policji stanowiące odpowiedź na wniosek o usunięcie, bądź skorygowanie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Wówczas, jak zaznaczył Sąd, będziemy mogli mówić o akcie z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, określonym w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W tej sprawie zaś, jak zaznaczył Sąd, brak jest wniosku skarżącego o usunięcie, bądź skorygowanie wpisu punktów karnych, jak i merytorycznego stanowiska organu w tym zakresie, które mogłoby być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Za takie, zdaniem Sądu, nie można uznać pisma KWP z [...] października 2017 r., w którym pełnomocnik skarżącego został poinformowany, w odpowiedzi na pisma dotyczące zasadności wniosku o cofnięcie uprawnień [...] z [...] września 2017 r., iż w sprawie została sporządzona odpowiedź na skargę i przesłana do Sądu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie A.K., reprezentowany przez adwokata, podniósł zarzut naruszenia "art. 58 pkt 3 p.p.s.a." mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, pomimo iż przepis ten w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania, a które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesiono również zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarżący miał obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem niniejszej skargi, podczas gdy zgodnie z aktualnym brzmieniem ww. przepisu obowiązek taki nie istnieje. Ponadto zarzucono naruszenie art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wymogiem formalnym skargi jest wskazanie daty oraz numeru zaskarżonej czynności.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 46 § 2 p.p.s.a. gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać m.in. oznaczenie przedmiotu sprawy. Prawidłowe określenie przedmiotu sporu ma istotny wpływ na podejmowane przez Sąd czynności wstępne, w tym ustalenie wymogów formalnych, jakie powinny zostać dopełnione przy kierowaniu skargi do sądu administracyjnego. Dokonując oceny pierwszego pisma procesowego z [...] września 2017 r., jakie zostało skierowane w tej sprawie za pośrednictwem organu przez A. K., Sąd I instancji wobec uzasadnionych wątpliwości co do intencji strony, podjął czynności celem ustalenia przedmiotu zaskarżenia. Zwrócił się zatem do pełnomocnika strony o wskazanie numeru i daty zaskarżonej czynności. Odpowiedź, jaka została wystosowana przez fachowego pełnomocnika, wątpliwości tych nie rozwiała. Dokonana zaś przez Sąd analiza akt sprawy potwierdza, że etap i charakter postępowania prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. wobec skarżącego wykluczał przyjęcie sprawy do merytorycznego rozpoznania.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego wskazał, że przedmiotem skargi A. K. uczynił "czynność materialno-techniczną polegającą na wpisie do ewidencji kierowców punktów karnych skarżącego oraz czynność polegającą na odmowie weryfikacji ww. wpisu". Podkreślić zatem trzeba, że tylko pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych należy traktować jako akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Pismo właściwego komendanta wojewódzkiego Policji w takim wypadku stanowić powinno odpowiedź na wniosek o usunięcie, bądź skorygowanie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że pismo organu prowadzącego ewidencję w przedmiocie ustalenia liczby punktów karnych jest aktem innym niż decyzje i postanowienia podejmowanym w sprawach indywidualnych, dotyczącym uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 329/10, z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 716/11, z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1968/14, postanowienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Gliwicach z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. II SA/Gl 989/09; Gdańsku z dnia 24 stycznia 2011 r., sygn. III SAB/Gd 16/10, dostępne w CBOSA).
Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, iż dopiero pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, stanowiące odpowiedź na wniosek o skorygowanie punktów karnych w ewidencji jest aktem o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podlegającym zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Jak wynika z nadesłanych akt sprawy wniosek z [...] września 2017 r. o skorygowanie przypisanych skarżącemu punktów karnych został złożony do Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. w dniu [...] września 2017 r. Tożsamej treści skarga została w tym samym dniu złożona za pośrednictwem tego organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powyższe ustalenia prowadzą do słusznej konstatacji Sądu I instancji o konieczności odrzucenia tej skargi.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.