Postanowienie NSA z 18 maja 2011 r., I OZ 345/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II SA 1246/02 o odmowie sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2008 r., sygn. akt II SA 1246/02 postanawia:

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący

Sentencja

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 lutego 2008 r., sygn. akt II SA 1246/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprostował postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2002 r. wydane w niniejszej sprawie w ten sposób, że w uzasadnieniu postanowienia, w miejsce "art. 355 § 1 kpa" wpisał "art. 355 § 1 kpc".

Wnioskiem z dnia 7 lutego 2011 r. J. B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Warszawie o sprostowanie powyższego postanowienia Sądu w ten sposób że zamiast "art. 355 § 1 kpc" wpisać "inny art. mieszczący się w granicach postępowania administracyjnego", albowiem zdaniem J. B. przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie mają zastosowania do postępowania toczącego się przed sądami administracyjnymi.

Postanowieniem z dnia 1 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2008 r. wydanego w niniejszej sprawie, albowiem w postanowieniu tym brak jest niedokładności, błędów pisarskich, rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem tym Sąd sprostował, na wniosek skarżącego, oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2002 r., sygn. akt II SA 1246/02. Sprostowanie to polegało na zastąpieniu w treści uzasadnienia wskazanego postanowienia zwrotu "art. 355 § 1 kpa" zwrotem "art. 355 § 1 kpc". Zdaniem Sądu powołanie art. 355 § 1 k.p.a. stanowiło oczywistą omyłkę pisarską bowiem, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), obowiązującej w dniu wydania postanowienia z dnia 8 października 2002 r., w sprawach nieunormowanych w tej ustawie do postępowania przed Sądem stosuje się odpowiednio art. 7-9, art. 11-14 § 1, art. 29-32, art. 39-49, art. 57-60, art. 73, art. 74 § 1, art. 75-85, art. 97, art. 98, art. 101 § 1 i 2, art. 103 i art. 146 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach z zakresu prawa podatkowego art. 102 § 2 i 3, art. 121, art. 122, art. 124, art. 126, art. 133, art. 136, art. 144-154, art. 162-164, art. 178, art. 179 § 1, art. 180-200, art. 201, art. 203, art. 206 i art. 245 ustawy - Ordynacja podatkowa, a w pozostałym zakresie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Z tej przyczyny, podstawą prawną umorzenia postępowania w niniejszej sprawie był art. 355 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego.

Przywołanie tego przepisu w sentencji postanowienia z dnia 25 lutego 2008 r., sygn. akt II SA 1246/02 nie stanowi zatem niedokładności lub błędu pisarskiego podlegającemu sprostowaniu w trybie art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł J. B. wskazując, iż w sprawie administracyjnej Sąd winien zastosować przepisy z zakresu prawa administracyjnego, a nie prawa cywilnego. Ponadto wniósł o uchylenie zakwestionowanego postanowienia i skorzystanie z prawa przewidzianego w postępowaniu administracyjnym do wstrzymania określonej decyzji – wypowiedzenia Nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. Dowódcy Śląskiego OW.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jako nie oparte na usprawiedliwionych podstawach nie zasługuje na uwzględnienie.

Prostowane postanowienie z dnia 8 października 2002 r., sygn. akt II SA 1246/02 zapadło pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i dotyczyło umorzenia postępowania z wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z tym, że w ustawie tej brak jest przepisów dotyczących umorzenia postępowania, a przepis art. 59 w sprawach nieunormowanych w tej ustawie zezwalał na zastosowanie do postępowania przed Sądem odpowiednio art. 7-9, art. 11-14 § 1, art. 29-32, art. 39-49, art. 57-60, art. 73, art. 74 § 1, art. 75-85, art. 97, art. 98, art. 101 § 1 i 2, art. 103 i art. 146 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach z zakresu prawa podatkowego art. 102 § 2 i 3, art. 121, art. 122, art. 124, art. 126, art. 133, art. 136, art. 144-154, art. 162-164, art. 178, art. 179 § 1, art. 180-200, art. 201, art. 203, art. 206 i art. 245 ustawy Ordynacja podatkowa, a w pozostałym zakresie odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. W związku z tym, że jak wynika z uzasadnienia postanowienia z dnia 8 października 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie w związku z tym, że wstrzymanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z mocy prawa na podstawie art. 40 ust. 2 powyższej ustawy. Jako podstawę prawną umorzenia postępowania wskazano art. 355 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 tej ustawy. W związku z tym, że ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nie zawierała przepisów dotyczących umorzenia postępowania w takiej sytuacji, a art. 59 tej ustawy nie odsyłał do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących umorzenia postępowania, należało zastosować kodeks postępowania cywilnego. Zatem Sąd I instancji prawidłowo w postanowieniu z dnia 25 lutego 2008 r. sprostował oczywistą omyłkę pisarską i zamiast art. 355 § 1 k.p.a. wpisał art. 355 § 1 k.p.c. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu z dnia 25 lutego 2008 r., a zażalenie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wydane przez Sąd I instancji zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe rozważania na podstawie art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.