Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 31 stycznia 2018 roku sygn. akt II SA/Ke 881/17 wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę S. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] października 2017 roku znak: [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie uzupełnił w terminie braków formalnych skargi, tj. nie złożył wymaganych dziewięciu jej odpisów.
Zażalenie na to postanowienie złożył S. B., zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie art. 47 § 1 w związku z art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędną ich interpretację i przyjęcie, że skarga zawierała braki formalne, chociaż zawierała wszystkie elementy, o których mowa w art. 46 p.p.s.a. W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie kwestionowanego postanowienia. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący dołączył do skargi jeden jej odpis przeznaczony dla strony przeciwnej, tj. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K., bowiem pozostawał w przekonaniu, że w postępowaniu bierze udział - poza nim samym - tylko organ administracji. Zdaniem autora zażalenia brak dodatkowych odpisów nie jest brakiem formalnym skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 roku sygn. akt I OPS 13/13, zgodnie z którym z cytowanego wyżej przepisu wynika, iż skarga powinna odpowiadać wszelkim wymaganiom, jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Pismo strony, a zatem i skarga, powinny spełniać określone warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący art. 46 p.p.s.a. Oprócz wymagań przewidzianych w tym przepisie, stanowiących o kompletności pisma, przepis art. 47 § 1 tej ustawy przewiduje, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Nie budzi wątpliwości, że na równi z wymogami pisma, o których mowa w art. 46 p.p.s.a., należy traktować wymogi określone w art. 47 tej ustawy. W doktrynie podkreśla się, że warunki formalne określone w art. 46 p.p.s.a. stanowią razem z art. 47 p.p.s.a. ogólne wymagania formalne, przewidziane dla wszystkich pism procesowych, zaś tryb określony w art. 49 p.p.s.a., tj. uzupełnienia lub poprawienia braków formalnych, dotyczy wymogów wymienionych w art. 46 jak i art. 47 powołanej ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej wyżej uchwale wskazał, że niedołączenie przez skarżącego odpisu skargi jest brakiem formalnym skargi uniemożliwiającym nadanie jej prawidłowego biegu. Zgodzić należy się z twierdzeniem Sądu, że przyjęcie odmiennego poglądu nie daje się pogodzić z brzmieniem powołanych wyżej przepisów p.p.s.a. oraz zasadą równości stron postępowania i zasadą kontradyktoryjności, a w konsekwencji niekiedy może doprowadzić do stwierdzenia, że strona postępowania (lub uczestnik postępowania) została pozbawiona możliwości udziału w tym postępowaniu. Wymóg złożenia odpisu skargi wiąże się bowiem z oczywistym w kontradyktoryjnym postępowaniu sądowym prawem drugiej strony oraz innych uczestników postępowania sądowoadministracyjnego do zaznajomienia się z pismem i z prawem do udzielenia na nie odpowiedzi, a więc umożliwienia pozostałym stronom postępowania zajęcia własnego stanowiska odnośnie twierdzeń i wniosków oraz żądań, wynikających ze złożonej skargi, np. w postaci odpowiedzi na skargę.
Biorąc powyższe pod uwagę, zarzut wnoszącego zażalenie dotyczący naruszenia art. 47 § 1 w związku z art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należy uznać za niezasadny. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że brak formalny skargi w postaci niezłożenia odpowiedniej liczby odpisów uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu i z tego względu słusznie wezwał skarżącego do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Podkreślenia wymaga, że w wezwaniu precyzyjnie określono ilość odpisów, które należało złożyć (por. k. 8 akt sądowych). W tej sytuacji nieusprawiedliwione są twierdzenia wnoszącego zażalenie, że nie był świadomy, iż w postępowaniu biorą udział inni uczestnicy. Wypada dodać, że żądana ilość odpisów wraz z odpisem załączonym do skargi przez skarżącego odpowiada ilości uczestników postępowania (por. k. 1 akt sądowych oraz k. 29 akt adm.). Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 stycznia 2018 roku, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. Widnieje na nim własnoręczny podpis dorosłego domownika - M. B., która podjęła się oddać przesyłkę adresatowi, a także adnotacja w rubryce dotyczącej rodzaju przesyłki ("BRAKI - wpis 200 + 9 odpisów + poucz. [...]", k. 11 akt sądowych). W tej sytuacji należy uznać, że wymogi prawidłowego doręczenia zostały zachowane.
Na marginesie zaznaczyć wypada, że bez wpływu na powyższe pozostaje kwestia zawarcia w jednej przesyłce sądowej skierowanej do skarżącego dwóch wezwań: do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi. Praktyka wysyłania przez Sąd w jednej przesyłce kilku pism do tego samego adresata nie budzi wątpliwości. Istotnym jest, aby fakt ten został odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki", który to wymóg został w przedmiotowej sprawie spełniony. Co więcej skarżący w rozpoznawanym zażaleniu przyznał, że w skierowanej do niego przesyłce znajdowało się przedmiotowe wezwanie (por. np. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt I FZ 7/18 oraz powołane w nim orzecznictwo).
W konsekwencji powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie, uznając, że zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu.