Postanowienie NSA z 14 maja 2013 r., I OZ 355/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. W. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 57/13 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania świadczenia z pomocy społecznej w formie renty socjalnej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Janina Antosiewicz

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania świadczenia z pomocy społecznej w formie renty socjalnej.

Pismem z dnia 14 lutego 2013 r. B. W. wniosła o sporządzenia uzasadnienia w/w orzeczenia, domagając się jednocześnie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu.

Mając na uwadze, że przedmiotowy wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, Sąd zarządzeniem z dnia 18 lutego 2013 r. zobowiązał skarżącą do złożenia wypełnionego formularza (przesłanego wraz z wezwaniem) w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia - pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone B. W. w dniu 25 lutego 2013 r. W wyznaczonym terminie strona nie złożyła wypełnionego urzędowego formularza PPF.

Zarządzeniem z dnia 19 marca 2013 r., doręczonym skarżącej w dniu 20 marca 2013 r., referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach pozostawił wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego bez rozpoznania, wskazując na brak złożenia przez stronę wypełnionego urzędowego formularza PPF. Od powyższego zarządzenia skarżąca wniosła sprzeciw, wskutek czego utraciło ono moc prawną.

Zarządzeniem z dnia 27 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach ponownie pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), gdyż nie został on złożony na urzędowym formularzu, tak jak to przewiduje art. 252 § 2 p.p.s.a. Jak wskazał Sąd, z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że B. W. - pomimo prawidłowego wezwania przez Sąd do wypełnienia nadesłanego jej formularza PPF - nie zadośćuczyniła temu obowiązkowi w wyznaczonym terminie. Nie budzi bowiem wątpliwości, że wezwanie do nadesłania przedmiotowego formularza zostało doręczone skarżącej w dniu 25 lutego 2013 r., a zatem termin do wniesienia przedmiotowego formularza upłynął stronie w dniu 4 marca 2013 r. Tymczasem B. W. w ogóle nie złożyła wypełnionego druku PPF.

Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła zażalenie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W myśl natomiast art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W sprawie niniejszej Sąd I instancji prawidłowo zastosował powyższy przepis, gdyż skarżąca pomimo wezwania ją do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu – nie wykonała wezwania Sądu. W takiej sytuacji złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać rozpoznany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zasadnie więc zarządzeniem z dnia 27 marca 2013 r. pozostawił bez rozpoznania przedmiotowy wniosek skarżącej.

Niemniej jednak należy również zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie pozbawiają strony możliwości złożenia ponownie wniosku o przyznanie prawa pomocy, na przykład w przypadku gdyby złożony wcześniej wniosek okazał się bezskuteczny z przyczyn formalnych i nie został rozpoznany – tak jak w sprawie niniejszej z powodu nie złożenia go na urzędowym formularzu. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 19 marca 2013 r. (k-36 akt), jeszcze przed doręczeniem zarządzenia referendarza sądowego, skarżąca ponownie zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy oraz nadesłanie urzędowego formularza wniosku. Z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 marca 2013 r. oraz uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia z dnia 27 marca 2013 r., wynika, że wspomniane pismo skarżącej zostało błędnie potraktowane jako sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 19 marca 2013 r., podczas gdy jego treść wyraźnie wskazuje, że intencją skarżącej było ponowne zwrócenie się o przyznanie prawa pomocy wraz z prośbą o przesłanie urzędowego formularza wniosku. Właściwy sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego został zaś złożony w piśmie z dnia 21 marca 2013 r. – potraktowanego jako pismo dodatkowe. Natomiast pismu skarżącej z dnia 19 marca 2013 r. Sąd nie nadał, choć powinien, właściwego biegu. Powyższe uchybienia nie mają jednak wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego zarządzenia z dnia 27 marca 2013 r., gdyż pozostawiono nim bez rozpoznania wcześniejszy wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, złożony pismem z dnia 14 lutego 2013 r., a skarżąca w przewidzianym terminie nie uzupełniła jego braków. Nie zmienia to faktu, że wniosek zawarty w piśmie z dnia 19 marca 2013 r. pozostawiony został przez Sąd bez nadania mu właściwego biegu.

Z powyższego względu Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.