Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zwany dalej "Sądem I instancji", postanowieniem z dnia 9 czerwca 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 416/24, odrzucił zażalenie A.M. na postanowienie Sądu I instancji z dnia 28 kwietnia 2026 r. o odrzuceniu wniosku o zbadanie wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego WSA [...] w sprawie ze skargi A.M., zwanego dalej "skarżącym", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 10 października 2023 r., nr SKO Gd/6416/22, w przedmiocie zasiłku celowego.
Skarżący pismem z dnia 3 lipca 2026 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Zażalenie nie zostało podpisane przez skarżącego. W związku z powyższym skarżący został wezwany do usunięcia powyższego braku formalnego poprzez podpisanie pisma stanowiącego zażalenie znajdującego się w aktach sprawy, bądź nadesłanie przedmiotowego zażalenia zawierającego własnoręczny, oryginalny podpis celem dołączenia do akt sprawy w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Powyższe wezwanie skarżący odebrał w dniu 27 lipca 2026 r. Brak formalny nie został uzupełniony przez skarżącego w określonym terminie.
Akta sprawy wraz z zażaleniem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2026 r. zostały przekazane Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie podlegało odrzuceniu.
Na wstępie wskazać należy, że na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny sprostował zaskarżone postanowienie Sądu I instancji wobec błędnego oznaczenia daty decyzji wydanej przez organ II instancji w komparycji postanowienia, o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji.
Zgodnie z art. 194 § 3 P.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis art. 178 P.p.s.a. w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nakazuje sądowi jej odrzucenie. Norma ta na mocy art. 197 § 2 P.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania toczącego się na skutek zażalenia.
Wniesione zażalenie na postanowienie Sądu I instancji z dnia 9 czerwca 2026 r. nie zawierało podpisu skarżącego. W konsekwencji wyżej wymieniony został prawidłowo wezwany do uzupełnienia przedmiotowego braku formalnego na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Sądu I instancji z dnia 7 lipca 2026 r., w terminie 7 dni oraz pouczony o skutkach procesowych niewykonania wezwania w terminie. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego zażalenia zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 27 lipca 2026 r., a zatem termin do jego wykonania upłynął w dniu 3 sierpnia 2026 r. Skarżący nie uzupełnił w terminie braku formalnego zażalenia, co rodziło konieczność jego odrzucenia.
W ocenianej sprawie, jak i w kilku innych sprawach prowadzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, co wiadomo Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu, skarżący konsekwentnie wnosi środki zaskarżenia pozbawione podpisu, które w wyniku nieusunięcia przez niego tego braku formalnego podlegają odrzuceniu. Sytuacja taka zaistniała np. w sprawach o sygnaturach: II SA/Gd 416/24, II SA/Gd 82/24, II SPP/Gd 57/25, II SA/Gd 1077/23, II SA/Gd 475/24 i ma miejsce również w ocenianej sprawie. Wnoszący środki odwoławcze jest przez Sąd I instancji każdorazowo prawidłowo wzywany do ich podpisania. Pisma zawierające zobowiązanie są skarżącemu skutecznie doręczane pozostając bez odpowiedzi.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że praktyka skarżącego wydaje się być zamierzonym działaniem, ukierunkowanym na przedłużanie postępowań sądowych. Nie sposób bowiem uznać, że strona, wielokrotnie pouczana o konieczności sygnowania środka odwoławczego podpisem, nie ma świadomości konsekwencji swego działania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tego typu zachowanie strony uznać należy za nadużycie prawa do sądu, które nie może podlegać ochronie prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny za słuszne uznał przedstawienie Sądowi odwoławczemu przez Sąd I instancji zażalenia strony obarczonego tym brakiem formalnym, celem jak najszybszego zakończenia postępowań wpadkowych inicjowanych przez skarżącego w sprawie.
Art. 180 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. przewiduje możliwość odrzucenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia, jeżeli podlegało ono odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, a taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 2 sentencji.