Postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 362/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dnia 14 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. Z.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 276/13 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 276/13 o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Skład

Sędzia NSA Maciej Dybowski przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi H. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z 13 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 276/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił zażalenie na postanowienie własne z 16 stycznia 2014 r. II SA/Rz 276/13, odrzucające skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 października 2013 r. II SA/Rz 276/13 oddalającego skargę H. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zażalenie na postanowienie z 16 stycznia 2014 r. zostało sporządzone osobiście przez H. Z. (dalej skarżąca). Natomiast zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej ppsa), zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Sporządzenie niniejszego zażalenia przez osobę nieuprawnioną powoduje jego niedopuszczalność i podlega odrzuceniu. Sąd I instancji podkreślił, że skarżąca sporządziła zażalenie osobiście, mimo prawidłowego pouczenia, zawartego w pkt 5 pisma z 17 stycznia 2014 r. o doręczeniu odpisu postanowienia z 16 stycznia 2014 r. (k. 113, 119, 127-128 akt sądowych).

Zażalenie na powyższe rozstrzygniecie wywiodła skarżąca wskazując na "naruszenie art. 194, art. 197, art. 178 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami powszechnymi, konstytucji RP oraz konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności" (k. 135 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 194 § 4 ppsa zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Powyższego wymogu nie stosuje się, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo, jeżeli zażalenie takie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 ppsa).

Zgodnie z brzmieniem art. 178 ppsa, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 ppsa).

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej sporządzone przez osobę, która nie jest adwokatem lub radcą prawnym, ani nie należy do kręgu osób wskazanych w art. 175 § 2 i 3 ppsa, winno zostać przez wojewódzki sąd administracyjny odrzucone jako niedopuszczalne, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa.

W niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie z 16 stycznia 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej skarżąca sporządziła osobiście, mimo prawidłowego pouczenia jej przez Sąd I instancji o wymogu sporządzenia zażalenia na to postanowienie przez adwokata lub radcę prawnego. W tej sytuacji prawidłowo postanowieniem z 13 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił zażalenie.

Zarzut naruszenia art. 194, art. 197, art. 178 ppsa okazał się nietrafny. Skarżąca błędnie powołała ustawę "prawo o postępowaniu przed sądami powszechnymi", to jednak wskazać należy, że miała na uwadze ustawę z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Należy wskazać, że w postępowaniu przed NSA wymaga się powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak skutecznego uzasadnienia zarzutów zawartych w zażaleniu prowadzi do braku możliwości uznania za uzasadnione niniejszych zarzutów.

W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. 1997/78/483, sprost. 2001/28/319, zm. 2006/200/1471, 2009/114/946) - w szczególności art. 45 ust. 1, ani Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284) w szczególności art. 6 ust. 1.

Zatem zażalenie nie mogło zostać uwzględnione.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa postanowił jak w sentencji postanowienia.