Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SO/Sz 4/11 na wniosek D. U. – P. wymierzył Dyrektorowi Szkoły [...] - Szkoły [...] w S. grzywnę w wysokości 1.000 złotych. Jednocześnie Sąd zasądził od Dyrektora Szkoły [...] - Szkoły [...] na rzecz D. U. – P. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że D. U. – P. w dniu 16 lutego 2011 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Szkoły [...] - Szkoły [...] w S. w związku z nieprzekazaniem jej skargi z dnia 27 grudnia 2010 r. w ustawowym terminie trzydziestu dni.
W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Szkoły [...] - Szkoły [...] w S. wniósł o jego oddalenie. Ponadto zarzucił, że pismu D. U. – P. datowanemu na dzień 27 grudnia 2010 r. z nagłówkiem "skarga", doręczonemu Szkole w dniu 3 stycznia 2011 r., nie nadano dalszego biegu, ponieważ nie było opatrzone podpisem. Do pisma nie dołączono również odpisów dokumentów (w tym skargi) ani spisu załączników. Wobec powyższego organ przyjął, że pismo nie spełnia wymogów uznania go za dokument i pozostawił je w aktach Szkoły.
W tym stanie faktycznym Sąd stwierdził, że stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) organ zobowiązany jest przekazać wniesioną za jego pośrednictwem skargę do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Jak wynika z akt sprawy i twierdzeń organu, skarga D. U. – P. wpłynęła do Dyrektora Szkoły [...] – Szkoła [...] w dniu 3 stycznia 2011 r. i nie została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Kontrolowanie skargi pod względem formalnym i dokonanie stanowczej oceny co do jej dalszego biegu wynika z nieuprawnionego przypisania sobie przez organ roli sądu administracyjnego, a to właśnie sądowi ustawodawca przypisał prawo do oceny kierowanych do niego pism pod względem formalnym oraz wydawania w tym zakresie stosownych orzeczeń.
Wobec powyższego przyjął, że fakt zaniechania przekazania przez organ skargi D. U. – P. uzasadnia wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny i skutkuje orzeczeniem o nałożeniu na Dyrektora Szkoły [...] – Szkoły [...] w Szczecinie grzywny w wysokości 1.000 złotych.
Na powyższe postanowienie Dyrektor Szkoły [...] – Szkoła [...] wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, w którym zarzucił, że zaniechanie realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., nie było spowodowane jego złą wolą. Kierował się bowiem normą zawartą w art. 54 § 3 tej ustawy, z której wynika, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Działając w oparciu o wskazany przepis, organ uwzględnił w całości skargę D. U. – P., która w dniu 14 kwietnia 2011 r. napisała oświadczenie, że działanie Dyrektora Szkoły [...] - Szkoły [...] czyni w pełni zadość jej oczekiwaniom i nie będzie podejmowała samodzielnych działań w powyższej kwestii przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie oraz że wnioskuje o nieprzekazywanie skargi do tego Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 54 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Termin na przekazanie akt i odpowiedzi na skargę, jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, wynosi trzydzieści dni od dnia otrzymania skargi.
Stosownie do art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 wymienionej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Wymierzenie jej uzależnione jest od łącznego zaistnienia dwóch warunków, tj. złożenia przez skarżącego wniosku oraz niewykonanie w ogóle lub wykonanie po upływie ustawowego terminu obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że organ w ogóle nie wykonał obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Zatem przyjąć należy, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 55 § 1 P.p.s.a. do wymierzenia mu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.
Natomiast nie zasługuje na uwzględnienie zarzut organu, że sprawa w przedmiocie wniosku o wymierzenie grzywny straciła swój przedmiot, bowiem skarżąca w dniu 14 kwietnia 2011 r. złożyła pismo, z którego wynika, że cofa skargę. Niemniej jednak w sprawie bezspornym jest, że skarga została złożona, organ nie wykonał ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a., a skarżąca nie cofnęła wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Tym samym skoro wymierzenie grzywny ma charakter dyscyplinująco - represyjny, zasadnym było zastosowanie wobec organu tego środka.
W niniejszej sprawie wymierzona grzywna ma spełniać funkcję prewencyjną i represyjną przez ukaranie organu za jego nieprawidłowe działania procesowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.