Postanowienie NSA z 25 maja 2011 r., I OZ 367/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1073/10 o oddaleniu wniosku o dopuszczenie P. S.A. do udziału

Sprawa

w sprawie w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi P. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia stawki jednostkowej opłaty terminalowej postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz

Uzasadnienie

Na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. spółka P. złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika.

Wniosek uzasadniła tym, że wynik tego postępowania niewątpliwie dotyczy interesu prawnego Spółki P. S.A. jako użytkownik służb żeglugi powietrznej obowiązany jest bezzwłocznie uiszczać pełną kwotę opłat dotyczących służb żeglugi powietrznej. Służby żeglugi powietrznej są zapewniane odpłatnie, zaś instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej mają prawo odmówić świadczenia usług użytkownikowi przestrzeni powietrznej, który narusza terminy i warunki płatności. Na ww. opłaty nawigacyjne składają się m.in. opłaty terminalowe. Oczywistym jest zatem, że ustalenie wysokości stawek tych opłat ma istotne znaczenie dla możliwości i intensywności korzystania przez Spółkę z usług służb żeglugi powietrznej i polskich lotnisk.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek P. S.A o dopuszczenie do udziału w sprawie. Jak wskazał Sąd, istnienie interesu prawnego P. S.A. uzasadnia odpłatnym korzystaniem ze służb żeglugi powietrznej. Argumentacja ta jednak nie dowodzi, że wnioskodawca ma interes prawny w postępowaniu sądowoadminsitracyjnym dotyczącym ustalenia stawki jednostkowej opłaty terminalowej. Przedstawiona argumentacja wskazywać może, co najwyżej, że P. S.A. może mieć interes faktyczny w tym, aby opłaty terminalowe były niskie. Konkludując Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, a spółka P. S.A. nie ma interesu prawnego w niniejszej sprawie, w której skarga P. dotyczy decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w przedmiocie ustalenia stawki jednostkowej opłaty terminalowej.

Na powyższe postanowienie P. S.A. wniosły zażalenie, zarzucając naruszenie:

1. przepisu art. 33 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., poprzez błędne uznanie, że P. nie ma interesu prawnego w sprawie skargi wniesionej przez P. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie ustalenia stawki jednostkowej opłaty terminalowej stosowanej od dnia 1 stycznia 2010 r. w wysokości 867,88 złotych,
2. przepisu art. 141 § 4 w zw. z art. 163 § 1 i art. 166 P.p.s.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia postanowienia w sposób lakoniczny, który nie pozwala na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd podejmując zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że ustalenie wysokości stawek opłat terminalowych i związany z tym prawny obowiązek ich uiszczania ma istotne znaczenie dla możliwości i intensywności korzystania przez Spółkę z usług polskich służb żeglugi powietrznej i polskich lotnisk, a w konsekwencji w ogóle możliwości prowadzenia przez P. działalności polegającej na przewozie lotniczym osób, bagażu i towarów w komunikacji krajowej i międzynarodowej. Innymi słowy - ustalenie wysokości stawek opłat terminalowych ma bezpośredni wpływ na wynikający wprost z ww. przepisów obowiązek Spółki uiszczania tych opłat oraz na uprawnienia Spółki do korzystania z polskich lotnisk i usług świadczonych przez polskie służby żeglugi powietrznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.

W wyroku NSA z dnia 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83 (LexPolonica nr 332569) przyjęto: "Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji".

Mając powyższe na uwadze należy podzielić pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że P. S.A. nie wykazały, aby wynik niniejszego postępowania dotyczył ich interesu prawnego. Wręcz przeciwnie zarówno z wniosku jak i z zażalenia wynika, że P. S.A. posiadają jedynie interes faktyczny przejawiający się w ich zainteresowaniu, aby stawki opłat terminalowych, które ponoszą, były jak najniższe. W takiej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 grudnia 2010 r. oddalił wniosek P. S.A. o dopuszczenie do udziału w sprawie ze skargi P. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] marca 2010 r., w przedmiocie ustalenia stawki jednostkowej opłaty terminalowej. Zarzut naruszenia przepisu art. 33 § 2 p.p.s.a. należało zatem uznać za niezasadny.

Tak samo nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pomimo bowiem pewnej lakoniczności uzasadnienia zaskarżonego postanowienia zawiera ono wszystkie elementy, o których mowa w powyższym przepisie. Wbrew temu co twierdzi wnoszący zażalenie treść uzasadnienia pozwala również na ustalenie przesłanek, którymi kierował się Sąd oddalając jego wniosek czyli brak interesu prawnego P. S.A., wymaganego przez art. 33 § 2, aby można było ich dopuścić do niniejszego postępowania w charakterze uczestnika.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.