Postanowienie NSA z 10 marca 2017 r., I OZ 368/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt I SO/Wa 225/16

Sprawa

w sprawie wniosku P.S. o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Warszawie grzywny za nieprzekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Borowiec przewodniczący

Uzasadnienie

P.S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Warszawie grzywny za nieprzekazanie do Sądu jego skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 25 kwietnia 2016 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 14 maja 2014 r. nr [...], wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w odpowiedzi na wniosek wniosło o jego oddalenie. Wskazało, że skarżący nadsyła do organu liczną korespondencję, w której występuje z wnioskami o sprostowanie oczywistych omyłek, uzupełnienie pouczenia, stwierdzenie nieważności decyzji, wygaśnięcie decyzji, wznowienie postępowań, wyłączenie członków Kolegium, ponowne rozpatrzenie sprawy, czy udzielenie informacji publicznej. Podkreśliło, że początkowo rozpatrywało wszystkie wnioski skarżącego, choć większość z nich tylko pozornie odnosiła się do merytorycznych orzeczeń Kolegium. Każde orzeczenie organu generowało jednak kolejne wnioski i żądania, mające formalną podstawę w przepisach procedury administracyjnej (od grudnia 2013 r. do dnia 27 kwietnia 2015 r. wpłynęło 281 wniosków skarżącego). Podania, które nie dotyczyły spraw, o jakich mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a.") oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.), jak również wnioski, których treść była identyczna z wnioskami już wcześniej rozstrzygniętymi, zgromadzono w segregatorach i pozostawiono nierozpoznane. Podstawą prawną działania organu była treść art. 239 § 1 K.p.a., a jego intencją było uniemożliwienie skarżącemu zdezorganizowania pracy organu. Podało, że w Kolegium znajduje się 25 segregatorów zawierających wnioski skarżącego, natomiast kolejne wnioski stale napływają.

Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie stwierdziło, że wbrew twierdzeniom skarżącego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 maja 2014 r. nr [...] został złożony przez skarżącego w dniu 2 marca 2015 r., natomiast skarga na bezczynność organu w przedmiocie jego rozpatrzenia – w dniu 2 kwietnia 2015 r. Odpowiedź na skargę przekazano do Sądu w dniu 29 kwietnia 2015 r., a więc z zachowaniem 30-dniowego terminu, zaś sprawa prowadzona jest przed Sądem pod sygn. akt I SAB/Wa 318/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt I SO/Wa 225/16 oddalił wniosek P.S. o wymierzenie organowi grzywny.

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że stosownie do treści art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z kolei w świetle art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z akt sprawy o sygn. I SAB/Wa 318/15 r. wynika, że skarga, której w ocenie skarżącego w w/w terminie organ nie przekazał, wpłynęła do Sądu w dniu 29 kwietnia 2015 r. Z zestawienia dat wniesienia skargi oraz jej przekazania wynika niezbicie, że hipoteza normy prawnej zawartej w przepisie art. 55 § 1 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie zaistniała. To zaś czyni wniosek skarżącego niezasadnym.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia P.S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie z zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wymierzenie organowi grzywny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o braku jakichkolwiek przesłanek, które przemawiałyby za uwzględnieniem wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w niniejszej sprawie. Organ przekazał bowiem do Sądu skargę, wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy, w terminie określonym w art. 54 § 2 P.p.s.a., a zatem wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku i nie zachodziły podstawy do wymierzenia mu grzywny w oparciu o art. 55 § 1 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.