Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 846/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił C. K. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że w skardze na powyższą decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołując się na fakt, że "na gruncie przedmiotowej sprawy istnieje wiele nieścisłości co do stanu faktycznego sprawy, formalnoprawnych nieprawidłowości proceduralnych oraz istotnych sprzeczności, wykluczających się nawzajem zdarzeń prawnych". W piśmie z dnia 26 października 2012 r. skarżący powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 309/11, którym wstrzymano wykonanie innej, wydanej wobec niego decyzji w przedmiocie zwrotu należności wypłaconych z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
W odpowiedzi na zarządzenie Sądu z dnia 23 stycznia 2013 r. - wzywające do wskazania aktualnych okoliczności będących podstawą złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – skarżący w piśmie z dnia 8 lutego 2013 r. skoncentrował się na podważeniu zasadności wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do własnej sytuacji osobistej wyjaśnił, że w poszczególnych okresach 2010, 2011 i na początku 2012 r. był hospitalizowany. Powołał się na dokumentację medyczną z zakładów opieki zdrowotnej, w których przebywał. Dodatkowo skarżący dodał, że nienagannie rozliczał się z płatności alimentacyjnych wobec córek i nie zgodził się z decyzją o obowiązku zwrotu świadczeń.
Rozpoznając powyższy wniosek Sąd I instancji uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Sąd zwrócił uwagę, że nie można twierdzić, iż sprawa o charakterze pieniężnym wywołuje skutki nieodwracalne. W ocenie Sądu nie ma też podstaw do uznania, że przesłanka ta wystąpi z uwagi na szczególną sytuację osobistą (zdrowotną) skarżącego. Sąd wskazał, że w analogicznej sprawie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r. o sygn. akt II SA/Po 309/11 Sąd wstrzymał wykonanie decyzji o zwrocie wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, jednakże przesłanki tamtego rozstrzygnięcia nie sposób zastosować do okoliczności niniejszej sprawy. W 2011 r. skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim z powodu złamania nogi i miał ograniczone możliwości zarobkowania. Dokumentacja lekarska, na jaką skarżący powołuje się obecnie oraz okresy hospitalizacji dotyczą najdalej lutego 2012 r. Tymczasem skarga w tej sprawie została wniesiona we wrześniu 2012 r., a przedstawione przez skarżącego okoliczności nie dają podstaw by stwierdzić, że obecnie znajduje się on w takiej szczególnej sytuacji osobistej (zdrowotnej) (np. brak możliwości pracy), która powodowałaby, że poniesienie obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji administracyjnej skutkowałoby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd podkreślił, że w przypadku uwzględnienia skargi i w konsekwencji wydania (ewentualnie) innego rozstrzygnięcia przez organy administracji skarżący będzie miał możliwość ubiegania się o zwrot pobranych kwot.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył C. K. Skarżący wskazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki finansowe w postaci ubóstwa, względnie spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody materialnej bądź osobowej. Skarżący zwrócił także uwagę, iż samodzielnie wychowuje i utrzymuje młodszą córkę, jednocześnie płacąc alimenty na starszą córkę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na mocy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08 LEX nr 564272 oraz postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 121/04 oraz postanowienie NSA z dnia 29 wrzesień 2009 r. sygn. akt I OSK 1333/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie można zatem przenosić na Sąd obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. We wniosku należy zatem co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z kolei, konkretyzacja przesłanek wstrzymania wykonania decyzji dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszej instancji nie może być uznana za skuteczną (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt II OZ 48/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Argumenty skarżącego sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji, a jak już wyżej wskazano na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie bada zasadności samej skargi.
Należy także zgodzić się z Sądem I instancji, iż przesłanki będące podstawą wstrzymania wykonania decyzji w analogicznej sprawie, nie mogą stanowić przesłanek wstrzymania wykonania decyzji w sprawie niniejszej. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym, skoro skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, to Sąd I instancji zasadnie odmówił wstrzymania wykonania decyzji.
Na marginesie, należy wskazać że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na tym etapie postępowania, nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia kolejnego wniosku w tej sprawie.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie.