Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2009 r. Sąd wezwał W. K. do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia [...] grudnia 2009 r. o wyłączenie "sędziów Warszawy, warszawskiego Sądu", poprzez wskazanie - w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania – sędziów, których przedmiotowy wniosek dotyczy, podanie przyczyn uzasadniających wyłączenie, powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie przyczyn wyłączenia w odniesieniu do każdego sędziego.
Powyższe zarządzenie doręczono skarżącemu w dniu 28 grudnia 2009 r., jednak do dnia 25 marca 2010 r. W. K. nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1891/09 pozostawił bez rozpoznania, na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a., wniosek W. K. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując że skoro strona nie uzupełniła w terminie braków formalnych swojego pisma, poprzez oznaczenie sędziów, których wyłączenia się domagała, oraz zindywidualizowanie przyczyn wyłączenia, należało pozostawić je bez rozpoznania. Sąd wskazał na pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt III CO 2/04 (OSNC 2004/12/207), w którym wskazano, że "wniosek o wyłączenie sędziego musi określać osobę (tożsamość) sędziego, którego dotyczy, oraz wskazywać zindywidualizowane przyczyny wyłączenia".
W.K. wniósł zażalenie na zarządzenie z dnia 25 marca 2010 r., zaskarżając je w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 19 p.p.s.a. przez niezastosowanie oraz naruszenie art. 6 p.p.s.a. przez nieudzielenie skarżącemu właściwych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczenia o skutkach prawnych czynności i skutkach zaniedbań.
Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz ponowne rozpatrzenie wniosku skarżącego o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W uzasadnieniu podniesiono, że wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożony przez skarżącego był kompletny i został zgłoszony w przewidziany przez prawo sposób, to jest zgodnie z art. 46 p.p.s.a., tym samym zarządzenie z dnia 16 grudnia 2009 r., wzywające do uzupełnienia braków formalnych tego wniosku, było nieuzasadnione i sprzeczne z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wskazane zostały okoliczności, które powodują, że sędzia jest wyłączony w danej sprawie z mocy samej ustawy.
Ponadto stosownie do treści art. 19 powołanej ustawy Sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Zgodnie z art. 20 § 1 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia, wniosek o wyłączenie sędziego zgłoszony na piśmie powinien odpowiadać wymogom formalnym z art. 46 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie słusznie Sąd I instancji pozostawił bez rozpoznania wniosek W. K. Podzielić należało w omawianym względzie stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 kwietnia 2004 r., III CO 2/04, Biul. SN 2004, nr. 10, poz. 11, powołanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że wniosek o wyłączenie sędziego musi określać osobę sędziego, którego wniosek dotyczy oraz wskazywać zindywidualizowane przyczyny wyłączenia. Jeżeli wniosek dotyczy większej liczby sędziów, wszyscy oni muszą być oznaczeni przez wskazania imion i nazwisk, a przyczyny wyłączenia powinny być odniesione do każdego z nich, z tym, że jak słusznie stwierdzono w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt II OZ 490/06 – nie publ.: "Strona nie musi znać z imienia i nazwiska sędziów, których dotyczy wniosek i może określić ich w sposób możliwy do zindywidualizowania".
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym zażalenie nie podziela powołanego w zażaleniu stanowiska wyrażonego w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 227/08. Już z samego obowiązku uprawdopodobnienia przyczyny wyłączenia wynika obowiązek zindywidualizowania tej przyczyny w odniesieniu do poszczególnych sędziów.
W myśl zaś art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
W. K. domagając się w swoim wniosku wyłączenia "sędziów Warszawy, warszawskiego Sądu", wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, nie zawarł w tym wniosku okoliczności wskazujących na przyczyny żądania wyłączenia sędziów. Słusznie zatem Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2009 r., wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie siedmiu dni braków formalnych wniosku, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania pisma z dnia 9 grudnia 2009 r., poprzez wskazanie sędziów, których przedmiotowy wniosek dotyczy, podanie przyczyn uzasadniających wyłączenie, powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie przyczyn wyłączenia w odniesieniu do każdego sędziego.
Skoro skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o wyłączenie sędziów w wyznaczonym terminie, to należy stwierdzić, że Sąd I instancji słusznie zarządził o pozostawieniu wniosku W. K. bez rozpoznania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, jak w sentencji.