Uzasadnienie
W dniu 28 kwietnia 2014 r. J.H. wniósł zażalenie na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie pozostawił bowiem rzeczony wniosek bez rozpoznania z uwagi na to, że skarżący otrzymał formularz PPF 6 lutego 2014 r., zaś nadał wypełniony do Sądu 14 lutego 2014 r., a zatem po upływie terminu.
J.H. w swoim zażaleniu powołał się na postanowienie z dnia 30 stycznia 2013 r. o sygn. akt I OZ 40/13.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej "p.p.s.a."), wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Skoro zatem skarżący otrzymał – wraz z pouczeniem – formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w dniu 6 lutego 2014 r., a wypełnił i nadał w dniu 14 lutego 2014 r., to ów wniosek został złożony po terminie siedmiu dni, wynikającym z art. 49 § 1 p.p.s.a. Trafnie zatem Sąd zastosował art. 257 p.p.s.a. i pozostawił wniosek J.H. z dnia 28 grudnia 2013 r. bez rozpoznania, gdyż jego braki nie zostały uzupełnione w terminie. Z tego względu zażalenie podlega oddaleniu.
Jak jednak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 stycznia 2013 r. o sygn. akt I OZ 40/13, przywołanym przez J.H. w zażaleniu, z art. 243 § 1 p.p.s.a. wynika, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy nie jest ograniczony jakimkolwiek terminem, a jedynym warunkiem jego dopuszczalności jest wystąpienie z tym żądaniem do chwili zakończenia postępowania w sprawie. Skoro zatem J.H. przesłał wypełniony wniosek o przyznanie prawa pomocy w dniu 14 lutego 2014 r., to powinien być on potraktowany jako nowy wniosek, skoro wniosek z dnia 28 grudnia 2013 r. pozostawiono bez rozpoznania. Wniosek z dnia 14 lutego 2014 r. powinien zatem zostać przez WSA rozpoznany, co jednak nie zmienia faktu, że samo zaskarżone zarządzenie – odnoszące się do wcześniejszego wniosku z dnia 28 grudnia 2013 r. – nie narusza prawa.
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.