Postanowienie NSA z 29 stycznia 2009 r., I OZ 39/09

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 561/07 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie tegoż Sądu z dnia 3 kwietnia 2008 r. odrzucające skargę kasacyjną

Od orzeczenia

od postanowienia z dnia 21 listopada 2007 r. o odrzuceniu skargi J. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. akt IV SA/Wr 17/05 postanawia:

Skład

Sędzia NSA Janina Antosiewicz przewodniczący

Sentencja

oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie J. K., wniesione od postanowienia tego Sądu z dnia 3 kwietnia 2008 r., którym odrzucono skargę kasacyjną od postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarżący sporządził zażalenie osobiście, wbrew pouczeniu i nakazowi z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zażalenie na to postanowienie w ustawowym terminie wniósł J. K., nie zawierając w nim żadnych zarzutów. Również w późniejszym terminie nie uzupełnił pisma przez wskazanie zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, iż do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej stosuje się odpowiednio przepis art. 175 § 1 tej ustawy. Oznacza to, iż zażalenie takie powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, chyba, że sporządza je sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy zażalenie takie wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Podmioty te zwolnione są od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego na mocy § 2 wskazanego przepisu. Zgodnie z art. 175 § 3 powołanej ustawy skarga kasacyjna, a co za tym idzie także zażalenie, może być sporządzona przez doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych, a także przez rzecznika patentowego – w sprawach własności przemysłowej.

Z akt sprawy nie wynika, aby O. R. był którymkolwiek z wymienionych w art. 175 podmiotów, zatem sporządzone przez niego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne, co zasadnie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Zauważyć także należy, iż żalący się nie podniósł jakichkolwiek zarzutów w odniesieniu do skarżonego aktu.

Podkreślenia wymaga fakt, że brak zażalenia w tym zakresie nie jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 powołanej ustawy. Zachowanie wymogu wynikającego z art. 175 § 1 jest niezbędnym elementem dla uznania dopuszczalności przedmiotowego zażalenia, a uchybienie zaistniałe w tym zakresie powoduje konieczność odrzucenia środka prawnego.

Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.