Postanowienie NSA z 31 stycznia 2014 r., I OZ 39/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 31 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1208/12 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 września 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1208/12 odrzucające skargę kasacyjną

Sprawa

w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia i wyznaczenia na stanowisko służbowe postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rajewska przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia 7 października 2012 r. M. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] uchylającą rozkaz personalny Dowódcy [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. w części dotyczącej terminu wyznaczenia na stanowisko służbowe i ustalenia okresu kadencji na tym stanowisku oraz ustalającą nowy termin wyznaczenia na stanowisko służbowe na dzień 1 stycznia 2013 r. i nowy okres kadencji na stanowisku służbowym od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., w pozostałej części utrzymującą w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1208/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę M. W. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że w sprawach dotyczących wyznaczenia na stanowisko służbowe skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Następnie postanowieniem z dnia 20 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną sporządzoną osobiście przez M. W., jako wniesioną przez podmiot nieuprawniony.

Na powyższe postanowienie M. W. wniósł zażalenie, które postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 października 2013 r. zostało odrzucone. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej może sporządzić wyłącznie adwokat lub radca prawny. Osobiste sporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną jest niedopuszczalne i stanowi podstawę do odrzucenia takiego środka zaskarżenia. Jednocześnie Sąd wskazał, że wraz z doręczeniem postanowienia z dnia 20 września 2013 r. M. W. został pouczony o terminie i sposobie jego zaskarżenia, w tym o bezwzględnym obowiązku sporządzenia zażalenia przez adwokata lub radcę prawnego.

Postanowienie to stało się przedmiotem zażalenia M. W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na zażalenie Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] wniósł o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a.") zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Powyższego wymogu nie stosuje się, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie takie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 P.p.s.a.). Ponadto w sprawach wskazanych w art. 175 § 3 P.p.s.a. zażalenie takie może sporządzić także doradca podatkowy i rzecznik patentowy.

Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 P.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. Niezachowanie zaś przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do takiego zażalenia jest równoznaczne z brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a. Jest to bowiem brak nieusuwalny, który czyni zażalenie niedopuszczalnym, powodującym jego odrzucenie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że M. W. zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej sporządził osobiście. Nie należy on do podmiotów uprawnionych na podstawie art. 194 § 4 P.p.s.a. do sporządzenia takiego zażalenia. Podkreślić należy, że M. W. został pouczony przez Sąd o bezwzględnym obowiązku w powyższym zakresie, tzn. o przymusie adwokacko-radcowskim.

Prawidłowo zatem Sąd I instancji uznał, że wniesione przez M. W. zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest niedopuszczalne, bowiem naruszało obowiązek wynikający z treści art. 194 § 4 P.p.s.a.

Z tych względów stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 października 2013 r. odpowiada prawu.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.