Postanowienie NSA z 8 czerwca 2010 r., I OZ 392/10

Wydany

8 czerwca 2010 r.

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2010 roku, sygn. akt II SA/Wa 242/10 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Jerzy Bujko

Sprawa

w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2009 roku Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M.P. wstrzymania wykonania decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji M.P. wskazał, że załączony do sprawy materiał dowodowy w pełni uzasadnia wniosek. Wskazał ponadto, że podstawą prawną wniosku jest art. 116 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W ocenie Sądu I instancji, samo powoływanie się na treść przepisu oraz przekonanie skarżącego o tym, że materiał dowodowy uzasadnia jego wniosek, nie uzasadnia konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji wyjaśnił także, że niewątpliwie decyzja zwalniająca ze służby wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżącego. Jednakże, by możliwym było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji skarżący jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji będzie znaczna.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący wnosząc o jego uchylenie. Wyjaśnił, że z uwagi na opieszałość organu jest wysoce prawdopodobne, że Sąd I instancji nie zdąży rozpoznać sprawy przed upływem terminu zwolnienia ze służby. Zwolnienie to będzie skutkowało utratą zarobków w skali najbliższych trzech lat i otrzymywaniem emerytury w wysokości 75 % uposażenia, bez możliwości uzyskiwania dodatkowych świadczeń wiążących się ze służbą. Podkreślił, że w obecnym stanie prawnym żołnierz zawodowy nie może być przywrócony do służby.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia.

W ocenie Sądu rozpoznającego zażalenie, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.). Podkreślenia przy tym wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje oceny rozstrzygnięcia pod kątem oświadczenia jakim dysponował Sąd I instancji rozpoznając wniosek. Innymi słowy, argumenty uzasadniające wniosek, ale podnoszone na etapie zażalenia, uznać należy za spóźnione.

Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że okoliczności wskazane przez skarżącego, nawet gdyby zostały podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Stosownie do treści art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz.U. z 2008 r., Nr 141, poz. 892 ze zm.), w razie [...] uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej [...] ulegają uchyleniu skutki tego orzeczenia lub decyzji, jakie wynikły dla żołnierza zawodowego z tego tytułu. Jednakże w tym przypadku data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie ulega zmianie, przy czym uznaje się, że zwolnienie żołnierza zawodowego nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ (art. 116 ust. 2 ustawy), a żołnierzowi zawodowemu przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości szczegółowo określonej w art. 116 ust. 3 ustawy.

Analiza cytowanych przepisów prowadzi do wniosku, że kontrola decyzji o zwolnieniu ze służby przez sąd administracyjny czy też przez właściwy organ w jednym z trybów nadzwyczajnych określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, nie ma wpływu na sam fakt zwolnienia ze służby wojskowej, lecz na skutki i sposób ustania stosunku służbowego. Abstrahując od oceny takiej regulacji, wskazać należy, że brak było zatem podstaw do orzekania o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Po pierwsze bowiem, w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi interesy majątkowe skarżącego będą zabezpieczone poprzez odszkodowanie określone w art. 116 ust. 3 ustawy. Po drugie, skoro z cytowanych wyżej przepisów wynika, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji nie wpłynie na samo zwolnienie ze służby, to ewentualne wstrzymanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do sytuacji, w której skarżący pozostawałby do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w służbie, a następnie, po jego zakończeniu, i tak doszłoby do zwolnienia ze służby i to z datą określoną w decyzji będącej przedmiotem kontroli. Po trzecie, wyjaśnić należy, że ewentualne uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby niesie za sobą ten jeszcze skutek, że zwolniony żołnierz zawodowy może starać się o powołanie do zawodowej służby wojskiej na ogólnie obowiązujących zasadach.

W konsekwencji brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem strony skarżącej.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.