Uzasadnienie
W sprawie rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku pod sygnaturą akt II SAB/Bk 52/09 skarżący J. B. zwrócił się pismem z dnia 28 grudnia 2009 r. o udzielenie pomocy w uzyskaniu wskazanych przez skarżącego dokumentów z akt administracyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które przekazane zostały przez ten organ do Sądu.
Zarządzeniem sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt II SAB/Bk 52/09 wezwano J. B., na podstawie art. 49 § 1 oraz art. 220 § 1 zd. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. Nr 221, poz. 2192 ze zm.), do podpisania lub nadesłania podpisanego wniosku z dnia 28 grudnia 2009 r. o wydanie kserokopii z akt sprawy oraz uiszczenia na rachunek bankowy sądu lub w kasie sądu następujących opłat kancelaryjnych od poszczególnych wniosków zawartych w ww. piśmie: od wniosku o wydanie kserokopii zawiadomienia o możliwości zapoznania się z opinią geodezyjną – w wysokości 2 zł, od wniosku o wydanie zaświadczenia o dacie sporządzenia opinii geodezyjnej – w wysokości 10 zł, od wniosku o wydanie kserokopii opinii geodezyjnej – w wysokości 262 zł, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosków bez rozpoznania.
J. B. w dniu 5 lutego 2010 r. podpisał pismo z dnia 28 grudnia 2010 r.
Na zarządzenie z dnia 26 stycznia 2010 r. o wezwaniu do uiszczenia opłat kancelaryjnych za kserokopie J. B. wniósł zażalenie, zaskarżając w całości powyższe zarządzenie i zarzucając obrazę § 1 ust. 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych, przez niezasadne uznanie, że przepisy te mają zastosowanie do żądania wydania kserokopii z akt administracyjnych. Żalący się stwierdził, że przepisy te mają zastosowanie tylko do wniosku o wydanie kserokopii z akt sądowych, natomiast usługa wykonania kserokopii z akt administracyjnych powinna być rozliczona według cen rynkowych, a nie urzędowych, albowiem przed przekazaniem akt do sądu organ zrezygnował z pobierania opłat za kserokopie, co potwierdził telefonicznie.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i zobowiązanie Przewodniczącego Wydziału do rozliczenia usługi wykonania kserokopii według cen rynkowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 234 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt sprawy, pobiera się opłatę kancelaryjną, z zastrzeżeniem § 3.
Art. 235 tej ustawy stanowi, że opłatę kancelaryjną pobiera się także za odpisy, wyciągi, kopie i wydruki oraz zaświadczenia i inne dokumenty wydawane na podstawie zbiorów gromadzonych i prowadzonych w sądzie poza aktami sprawy.
Z kolei stosownie do § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych za każdą stronę odpisu, zaświadczenia, wyciągu lub innego dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy sądowoadministracyjnej oraz za stwierdzenie prawomocności pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 10 zł, zaś w myśl § 1 ust. 2 za każdą stronę kserokopii dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 2 zł.
Słuszne więc – w świetle treści powyższych przepisów – jest zajęte w zażaleniu stanowisko, że wskazane opłaty kancelaryjne odnoszą się do opłat pobieranych za wydanie kserokopii z akt sądowych, a nie z akt administracyjnych. Z tego względu należało uchylić zaskarżone zarządzenie. Natomiast wniosek o zobowiązanie Przewodniczącego Wydziału do "rozliczenia usługi wykonania kserokopii według cen rynkowych", jako nie mający uzasadnienia w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie mógł być uwzględniony.
Zauważyć trzeba, że dysponentem akt administracyjnych jest organ administracji publicznej i to w gestii tego organu pozostają kwestie związane z uzyskiwaniem przez strony odpisów, również uwierzytelnionych, z akt sprawy administracyjnej, co reguluje art. 73 i art. 74 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak na wstępie.