Postanowienie NSA z 8 czerwca 2010 r., I OZ 397/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. akt VII SO/Wa 2/10 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych

Sprawa

w sprawie z wniosku S. P. o wymierzenie grzywny Komendantowi Głównemu Policji w Warszawie postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Leszek Leszczyński przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt VII SO/Wa 2/10 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił S.P. przyznania prawa pomocy w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wskazano, że we wniosku PPF skarżący podał, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z żoną oraz córką. Skarżący wraz z rodziną utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych przez niego z tytułu pracy oraz przez żonę z tytułu renty o łącznej wysokości [...] złotych. Uzyskuje także dochody z tytułu posiadanego wielobranżowego sklepu, z którego w 2008 r. osiągnął przychód w wysokości [...] złotych, co miesięcznie stanowi dochód w wysokości [...] złotych. Skarżący wyjaśnił, iż dlatego podał przychód który osiągnął w 2008 r., gdyż za 2009 r. nie dokonał jeszcze rozliczenia. Wnioskodawca oświadczył, że córka nie uzyskuje dochodu i jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy.

Wobec powyższego Sąd uznał, że wnioskodawca posiadając stały, wykazany dochód miesięczny oraz dodatkowe źródło dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej go do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Stwierdzono, że przy uzyskiwanych dochodach wynoszących w sumie [...] złotych będzie w stanie ponieść koszty sądowe samodzielnie.

W dniu 6 kwietnia 2010 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia.

Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. akt VII SO/Wa 2/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił S.P. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu, biorąc pod uwagę sytuację finansową, stwierdzono, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Ze względu na wysokość wpisu sądowego od skargi, który w niniejszej sprawie wynosi 100 złotych stwierdzono, iż skarżący jest w stanie ponieść pełne koszty postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W zażaleniu na postanowienie S. P. zażądał oddalenia ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia. Ponadto wniósł o zobowiązanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do przeliczenia dochodu z uwzględnieniem trzyosobowej rodziny w jednym gospodarstwie domowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Oznacza to, że instytucja zwolnienia od kosztów sądowych ma charakter wyjątkowy i jest stosowana wyłącznie w stosunku do osób na tyle ubogich, iż ich rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest bowiem formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to sprowadzać się powinno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Dlatego też może być stosowane w takich sytuacjach, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucania ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli. Z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia skarżącego z obowiązku ich ponoszenia.

Wskazać przy tym należy, iż to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia jej poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Mając powyższe na uwadze oraz wzgląd na okoliczności sprawy niniejszej należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, aby znajdował się sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Z akt sprawy wynika, że skarżący posiada wraz z żoną stały miesięczny dochód na który składa się wynagrodzenie ze stosunku pracy (skarżący), renta (żona) oraz przychody sklepu wielobranżowego. Powyższe wskazuje, że skarżący nie jest osobą, która nie byłaby w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W takim stanie rzeczy zażalenie skarżącego nie mogło być uwzględnione i podlega oddaleniu.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.