Postanowienie NSA z 9 czerwca 2010 r., I OZ 401/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnadministracyjnej zażalenia Miasta P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 125/10 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]

Sprawa

w sprawie ze skargi Miasta P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 125/10 odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] stwierdzającej, że orzeczenie wywłaszczeniowe Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] grudnia 1953 r. w części dotyczącej położonej przy ul. [...] w P. nieruchomości, oznaczonej jako parcela nr [...], zostało wydane z naruszeniem prawa.

W okolicznościach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. nie tylko nie zawiera jakichkolwiek argumentów uprawdopodobniających spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., ale w ogóle nie zawiera żadnego uzasadnienia odnoszącego się do zasadności wstrzymania decyzji. Skoro zaś Miasto P., prócz sformułowania żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie wykazało jakiego rodzaju i w jakim wymiarze może ponieść szkodę, lub na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki wykonania kwestionowanej decyzji, to brak było podstaw do udzielenia mu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd wykonania tej decyzji.

Dodatkowo Sąd podkreślił, że uzasadnienie skargi, wskazujące na naruszenia przez zaskarżoną decyzję prawa nie stanowi o istnieniu w sprawie przesłanek do wstrzymania jej wykonania, w rozumieniu przywołanego wyżej przepisu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło skarżące Miasto P. wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia przez wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

W uzasadnieniu zażalenia Miasto argumentowało, że za wstrzymaniem wykonania wskazanej decyzji przemawia realna możliwość wyrządzenia znacznej szkody w majątku Miasta P. w ten sposób, że wnioskodawcy stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] grudnia 1953 r. mogą przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego wystąpić przeciwko Miastu z roszczeniem odszkodowawczym z tytułu wydania decyzji niezgodnej z prawem. W podobnych sprawach wnioskodawcy jeszcze przed zakończeniem postępowania przenoszą nowo nabyte prawa na osoby trzecie, względnie występują przeciwko Miastu z roszczeniami odszkodowawczymi. Dodatkowo zważywszy na fakt, że sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowych nie są jednostkowe, praktyka taka może narazić Miasto na wysokie koszty obsługi przedmiotowych roszczeń.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Istotne również jest, że instytucja ochrony tymczasowej jest instytucją wyjątkową i ma charakter fakultatywny. Dodać także należy, że sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje merytorycznej oceny skargi, gdyż taka ocena dokonana w ramach posiedzenia niejawnego oznaczałaby niedopuszczalną przedwczesną ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Odnosząc ww. rozważania do rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy podzielić pogląd tego Sądu, że Miasto P. nie uprawdopodobniło, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, jak również tego, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający oddalenie wniosku (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 3, 2008 r., str. 219).

Na powyższą ocenę nie mogą wpłynąć argumenty skarżącego Miasta przytoczone dopiero w zażaleniu. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w myśl art. 61 § 4 P.p.s.a., strona w każdej chwili może wystąpić ponownie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. jest uzasadnione.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.