Postanowienie NSA z 4 maja 2016 r., I OZ 405/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 2371/15

Sprawa

w sprawie ze skargi I.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Borowiec przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 2371/15 odrzucił skargę I.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku w trybie art. 78 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2010 r., nr 102 poz. 651 ze zm.) o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania gruntu położonego przy ul. [...] w W. jest nieuzasadniona.

W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] przesłano skarżącej na wskazany przez nią adres do doręczeń w dniu 6 października 2015 r., jednak korespondencja nie została przez adresata odebrana, pomimo jej dwukrotnego, prawidłowego, awizowania przez Pocztę Polską.

W ocenie Sądu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znalazł zatem uregulowany w art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), tryb doręczenia, zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (§ 1 pkt 1), a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w w/w miejscu, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). Stosownie do treści art. 44 § 3 K.p.a., w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że pierwsze awizo skarżąca otrzymała w dniu 9 października 2015 r., o czym świadczy zamieszczona na kopercie przesyłki adnotacja "awizowano", przy czym jednocześnie w oddawczej skrzynce pocztowej umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym [...]. Przesyłka została awizowana powtórnie w dniu 19 października 2015 r., a następnie zwrócona do organu w dniu 26 października 2015 r. Skuteczne doręczenie skarżącej zaskarżonego postanowienia nastąpiło zatem, stosownie do treści art. 44 § 4 K.p.a., w dniu 23 października 2015 r. i od tej właśnie daty rozpoczął swój bieg termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, który upłynął w dniu 23 listopada 2015 r. Skargę na powyższe postanowienie, za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wniosła w dniu 28 listopada 2015 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym), a zatem z uchybieniem ustawowego terminu, co czyni ją niedopuszczalną.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia I.Z. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniosła o jego uchylenie oraz o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu zażalenia nie odniosła się w żaden sposób do stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie uchybienia terminu do wniesienia skargi, skupiając się wyłącznie na argumentacji dotyczącej legalności wydanego przez organ postanowienia z dnia [...] września 2015 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] zostało skarżącej prawidłowo doręczone na podstawie art. 44 K.p.a., a więc w trybie tzw. doręczenia zastępczego, w dniu 23 października 2015 r. Termin do wniesienia skargi na w/w postanowienie upływał w dniu 23 listopada 2015 r. Skarżąca natomiast złożyła skargę w dniu 28 listopada 2015 r., a więc już po upływie terminu do jej wniesienia.

W związku z powyższym, Sąd pierwszej instancji prawidłowo, na podstawie art. 58 § 2 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.