Postanowienie NSA z 24 maja 2013 r., I OZ 407/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1440/10 o przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2012 r. o odrzuceniu zażalenia

Sprawa

w sprawie ze skargi Z.U. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Borowiec przewodniczący

Uzasadnienie

Z.U. I M.U., reprezentowana przez pełnomocnika Z.U., przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynili postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1440/10 umorzył postępowanie ze skargi M.U., ze względu na śmierć strony w dniu [...] 2011 r.

Pismem z dnia 10 sierpnia 2012 r. Z.U. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od ww. postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1440/10 odrzucił skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1440/10, z uwagi na niezachowanie obowiązku jej sporządzenia przez uprawnioną do tego osobę.

Pismem z dnia 24 października 2012 r. Z.U. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego sporządzone osobiście zażalenie na ww. postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1440/10 odrzucił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1440/10, z uwagi na niezachowanie obowiązku jego sporządzenia przez uprawnioną do tego osobę.

W dniu 4 marca 2013 r. Z.U. złożył zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1440/10, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, wskazując, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia przedmiotowego zażalenia była "niezdolność do stawiania się przed organami procesowymi i uczestniczenia w jakichkolwiek czynnościach procesowych w okresie od 10 stycznia do 28 lutego 2013 r.". Do wniosku załączył kserokopię zwolnienia lekarskiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1440/10 przywrócił termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2012 r. o odrzuceniu zażalenia. Powołując się na treść art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.) wskazał, że skarżący w sposób wystarczający uprawdopodobnił, że jego choroba spowodowała, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Powyższe zaś uzasadniało uwzględnienie złożonego przez niego wniosku.

Powyższe postanowienie z dnia 15 marca 2013 r. stało się przedmiotem zażalenia Z.U. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu zażalenia zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Podniósł, że kwestionowane postanowienie zostało wydane przez sędziego, który nie miał do tego kompetencji. W jego ocenie, w sprawie zachodziły przesłanki do przywrócenia terminu, dotyczące m.in. stanu jego zdrowia, których Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl zaś art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Oznacza to, że sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu.

Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia zdarzeń niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że strona skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu dały podstawy do przyjęcia, że uchybienie to było niezawinione. Jak słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazywana przez skarżącego niezdolność do podjęcia jakichkolwiek czynności procesowych, potwierdzona stosowanym zaświadczeniem, uzasadniała przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów podniesionych w zażaleniu, należy wskazać, iż kontrola prawidłowości kwestionowanego postanowienia wydanego na skutek złożonego wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie obejmuje rozpoznawania ewentualnych zarzutów podważających kompetencje sędziego referenta, które mogą zostać zgłoszone co najwyżej w postępowaniu o jego wyłączenie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.