Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 41/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Z. U. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1440/10 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia.
Pismem z dnia 28 lutego 2012 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie, sprostowanie i wykładnię powyższego postanowienia.
Skarżący wskazał, iż składa wniosek "w imieniu obojga skarżących – M. i Z. U.". Podniósł, że zaistniały okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego co do istoty sporu, na czas niezbędny do prawomocnego ukończenia postępowania spadkowego i ustalenia następcy prawnego zmarłej M. U..
Skarżący podkreślił, iż adresatem wszystkich obowiązków procesowych i w każdym z sądów administracyjnych w toczącym się postępowaniu co do istoty skargi w przedmiotowej sprawie - są oboje skarżący, a nie tylko Z. U..
Skarżący podniósł, iż zamiast wskazania Z. U. jako wnoszącego zażalenie, w postanowieniu powinien być m. in. zapis, że "zażalenie na powyższe zarządzenie złożyli oboje skarżący – Z. U. i reprezentowana przez niego matka, skarżąca M. U.".
Ponadto skarżący stwierdził, iż Sąd powinien "zauważyć swoją omyłkę pisarską w oznaczeniu czerwcowej daty dziennej (...)". Skarżący domaga się także wyeliminowania zdania: "Wobec powyższego, skarżący zasadnie został wezwany do uiszczenia należnego wpisu, którego wysokość ustalona została zgodnie z obowiązującymi przepisami. "
Nadto skarżący wniósł o wyjaśnienie, z których treści postanowienia ma wynikać, kto z obojga skarżących jest zamierzonym adresatem tego orzeczenia i dlaczego tym adresatem przestała być M. U.. Z. U. wniósł także o wskazanie w drodze wykładni "faktu, zdarzenia lub daty kalendarzowej, eliminujących M. U. i jej następcę prawnego z toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając wniosek skarżącego, zważył, co następuje
Sprostowanie orzeczenia może nastąpić jedynie w wypadku zaistnienia w nim niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, jak stanowi art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r. błędy lub niedokładności tego typu nie występują. Należy podkreślić, iż w postanowieniu tym tylko skarżący jest wskazywany jako wnoszący zażalenie, bowiem z akt sprawy wynika, iż skarżąca M. U. zmarła. Należy w tym miejscu wskazać, iż zgodnie z art. 43 p.p.s.a. w razie śmierci strony albo utraty przez nią zdolności sądowej pełnomocnictwo wygasa. W związku z tym pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą M. U. udzielone Z. U. wygasło.
Z kolei w myśl art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a., Sąd, który wydał postanowienie rozstrzyga w formie postanowienia wątpliwości co do jego treści. Należy wskazać, że wykładnia postanowienia, której podlega zarówno sentencja postanowienia, jak i jego uzasadnienie, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zachodzą wątpliwości co do treści postanowienia i gdy jest ono sformułowane w sposób niejasny. Podkreślić dodatkowo należy, że wykładnia treści postanowienia może zmierzać jedynie do usunięcia istniejących wątpliwości, nie może natomiast prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia zawartego w sentencji postanowienia, czy reinterpretacji uzasadnienia albo jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania.
Natomiast zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis powyższy stosuje się na mocy art. 166 ww. ustawy także do postanowień.
Należy stwierdzić, że zarówno sentencja, jak i uzasadnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r. nie budzą wątpliwości powodujących konieczność dokonania wykładni. W sprawie niniejszej uzasadnienie postanowienia w sposób jasny i czytelny wskazuje przyczyny oddalenia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2011 r. Tym samym brak jest jakichkolwiek przesłanek dokonywania wykładni przedmiotowego postanowienia. Dokonanie wykładni ww. postanowienia w oparciu o kwestie przytoczone przez skarżącego w złożonym wniosku wykraczałoby poza instytucję ustanowioną w art. 158 p.p.s.a., ponieważ prowadziłoby do merytorycznych zmian treści prawomocnego rozstrzygnięcia, co należy uznać za niedopuszczalne. Skarżący żąda bowiem wprost zmiany poprzez wskazanie jego zmarłej matki jako wnoszącej zażalenie, co jak już wyżej wyjaśniono jest niedopuszczalne.
Podnoszone przez skarżącego wątpliwości nie dotyczą więc treści uzasadnienia, tylko zmierzają do niedopuszczalnej polemiki z prawomocnym orzeczeniem. Z kolei żądanie dokonania wykładni orzeczenia w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Z powyższych przyczyn nie zasługiwał również na uwzględnienie wniosek o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r.
Na marginesie należy zwrócić uwagę, iż kwestia ewentualnego zawieszenia postępowania będzie przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 156 § 1, 157 § 1, 158 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił wniosek oddalić