Postanowienie NSA z 1 lutego 2018 r., I OZ 41/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 1 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1740/16 o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi A. K. na akt Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.) odrzucił skargę A. K. na akt Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu. Postanowienie to, wraz z pouczeniem o dopuszczalności, trybie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej, zostało doręczone skarżącemu 4 maja 2017 r.

W dniu 5 czerwca 2017 r. skarżący skierował do Sądu osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 10 marca 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 13 czerwca 2017 r. odrzucił ww. skargę kasacyjną uznając, że została ona wniesiona bez dochowania należytej formy przewidzianej dla tego rodzaju środka odwoławczego, tj. niezgodnie z art. 175 § 1 - 3 P.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie profesjonalny pełnomocnik A. K. podniósł, że w sensie materialnym skarga kasacyjna została sporządzona z zachowaniem wymogu przewidzianego przepisami prawa i jedynie w wyniku omyłki została wniesiona z podpisem strony, która w ten sposób wyrażała wolę wywarcia skutków skargi zgodnych z jej treścią. Do zażalenia załączono pełnomocnictwo wraz z podpisanym przez adwokata egzemplarzem skargi kasacyjnej datowanej na dzień 5 czerwca 2017 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 175 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu art. 175 § 1 P.p.s.a. nie stosuje się jedynie, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W oparciu o art. 175 § 3 P.p.s.a. skarga kasacyjna może być również sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej.

Uprawnionymi do sporządzenia skargi kasacyjnej są wyłącznie podmioty wymienione w art. 175 § 1-3 P.p.s.a. Przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Sądy administracyjne z urzędu zobowiązane są zatem do badania czy opisane wymogi były przestrzegane. Żadne szczególne okoliczności nie uprawniają do jakichkolwiek odstępstw w tym zakresie. Niezachowanie tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego jest równoznaczne z brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a. Jest to brak nieusuwalny. Strona może jednak z własnej inicjatywy naprawić ten błąd w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej, np. przez złożenie na skardze kasacyjnej podpisu przez jedną z osób wymienionych w art. 175 P.p.s.a. albo przez złożenie nowej skargi kasacyjnej, z zachowaniem wymogów określonych w tym przepisie (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt: I OZ 1496/16).

Niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób opisanych w art. 175 § 1-3 P.p.s.a. wyklucza możliwość merytorycznego rozpatrzenia tego nadzwyczajnego środka odwoławczego. Przyczyny niewniesienia skargi kasacyjnej przez uprawniony podmiot z punktu widzenia kwestii dopuszczalności takiego środka prawnego, są obojętne. Skarga kasacyjna jest wówczas niedopuszczalna i podlega obligatoryjnemu odrzuceniu na mocy art. 178 P.p.s.a.

W analizowanym przypadku nie można przyjąć, tak jak sugeruje strona skarżąca, że skarga kasacyjna wniesiona w dniu 5 czerwca 2017 r., spełniała wymóg z art. 175 P.p.s.a. W treści skargi kasacyjnej nie wymieniono podmiotu, który ją sporządził. Została ona natomiast podpisana przez skarżącego, który nie posiada zdolności postulacyjnej w tym zakresie. Co prawda skarżący naprawił ten błąd, ponownie składając w dniu 4 lipca 2017 r. skargę kasacyjną podpisaną już przez adwokata, jednakże zrobił to po upływie terminu otwartego do jej wniesienia, który upłynął w dniu 5 czerwca 2017 r. Nie mogła ona zatem stanowić skutecznego uzupełnienia braków uprzednio wniesionej skargi kasacyjnej.

W tej sytuacji podzielić należy wyrażone przez Sąd I instancji stanowisko, że złożona w dniu 5 czerwca 2017 r. skarga kasacyjna sporządzona przez stronę osobiście była niedopuszczalna, a zatem podlegała odrzuceniu na podstawie art. 178 P.p.s.a.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., zażalenie oddalił.