Uzasadnienie
M. D. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt IV SAB/Wr 15/06, oddalającego jego skargę o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie orzeczenia tego Sądu z dnia 25 sierpnia 2005 r., sygn. akt IV SA/Wr 37/04, uchylającego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 2 lutego 2007 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych tego wniosku poprzez dołączenie do niego skargi kasacyjnej sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika.
Postanowieniem z dnia 7 marca 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w osobie referendarza sądowego, po rozpoznaniu wniosku M. D. o przyznanie prawa pomocy, przyznał mu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
Ponieważ pomimo ustanowienia pełnomocnika w osobie radcy prawnego M. M., nie uzupełniono braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej poprzez dołączenie jej do wniosku, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2007 r. pozostawił w/w wniosek bez rozpoznania.
Na skutek zażalenia skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt I OZ 677/07, uchylił w/w zarządzenie wskazując, że Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny, czy wyznaczona przez Okręgową Izbę Radców Prawnych we W. radca prawny M. M. otrzymała zawiadomienie o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem w sprawie.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 8 listopada 2007 r. zwrócił się do Okręgowej Izby Radców Prawnych o nadesłanie informacji w tej sprawie. W odpowiedzi Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych wyjaśnił, że radca prawny M. M. została zawiadomiona o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem w sprawie w dniu 14 marca 2007 r.
Następnie, Sad pierwszej instancji pismem z dnia 21 grudnia 2007 r. zwrócił się do pełnomocnika ustanowionego z urzędu o ustosunkowanie się do wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik nie udzielił odpowiedzi na powyższe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 6 marca 2008 r. pozostawił wniosek M. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej bez rozpoznania.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pomimo wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu poprzez dołączenie skargi kasacyjnej, skarżący wniosku tego nie uzupełnił, a tym samym, na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało pozostawić ten wniosek bez rozpoznania.
W piśmie z dnia 11 marca 2008 r. radca prawny M. M. wyjaśniła, że zwróciła się do skarżącego pisemnie o udzielenie pełnomocnictwa, jednak skarżący nie odpowiedział na jej korespondencję i nie ustanowił jej swoim pełnomocnikiem, zatem nie może ona dokonać w jego imieniu żadnych czynności, w tym złożyć skargi kasacyjnej. Jednocześnie wskazała, że w przypadku udzielenia jej pełnomocnictwa przez skarżącego sporządzi skargę kasacyjną, ewentualnie opinię o braku podstaw do jej sporządzenia.
M. D. natomiast wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe zarządzenie z dnia 6 marca 2008 r. podnosząc, że utracił zaufanie do wyznaczonego mu radcy prawnego, dlatego nie można go uznać za jego pełnomocnika. Tym samym, zdaniem skarżącego nie może on ponosić winy za zaniechania w/w radcy prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 2).
Zatem w sytuacji, gdy strona składa wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, do wniosku tego powinna dołączyć skargę kasacyjną. Brak takiej skargi jest brakiem formalnym wniosku i wówczas, w myśl art. 49 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
W przedmiotowej sprawie skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie dołączył tej skargi. Wobec powyższego stosownie do art. 49 § 1 Sąd wezwał go do uzupełnienia w/w braku pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wprawdzie skarżący nie był w stanie sam wykonać wezwania Sądu, tj. sporządzić skargi kasacyjnej, bowiem w myśl art. 175 § 1 powołanej ustawy skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, jednakże z analizy akt sprawy wynika, iż wyznaczono dla niego pełnomocnika z urzędu. Podkreślenia jednak wymaga, że jak ustalił Sąd pierwszej instancji, skarżący nie udzielił mu pełnomocnictwa, a tym samym pozbawił go możliwości działania w sprawie, w tym sporządzenia skargi kasacyjnej. Z tego względu brak formalny wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie został uzupełniony, a tym samym prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił ten wniosek bez rozpoznania.
Odnosząc się natomiast do argumentów zawartych w zażaleniu wskazać należy, że skoro skarżący nie skorzystał z przyznanego mu prawa pomocy, nie udzielił bowiem wyznaczonemu radcy prawnemu pełnomocnictwa, nieuprawnione jest twierdzenie, iż nie ponosi on winy za zaniechania tego radcy prawnego. Ponadto, dodać trzeba, iż w przypadku, gdy skarżący, jak podnosi to w zażaleniu, utracił zaufanie do wyznaczonego dla niego radcy prawnego, powinien zwrócić się bezpośrednio do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., nie zaś do Sądu, o wyznaczenie nowego pełnomocnika, bowiem tylko Izba jest uprawniona do wyznaczenia konkretnego radcy prawnego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 198 i art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.