Postanowienie NSA z 6 kwietnia 2017 r., I OZ 416/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 1454/16 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie pouczenia w orzeczeniu postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Monika Nowicka przewodniczący

Uzasadnienie

P. S. pismem z dnia 24 kwietnia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2015 r. o uzupełnienie pouczenia w orzeczeniu [...].

W piśmie z dnia 24 listopada 2016 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie zawodowego pełnomocnika z powodu oczywistej bezzasadności wniesionej przez niego skargi.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. S. kwestionując jego prawidłowość.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, gdy obowiązujące prawo jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania zawartego w skardze bądź gdy zachodzą przesłanki niedopuszczalności skargi. Analizowany przepis jest instrumentem służącym ekonomii procesowej, bowiem pozwala zakończyć postępowanie w jak najkrótszym czasie bez potrzeby angażowania procedur sądowych w sytuacji, gdy skarga bez głębszej analizy prawnej jest oczywiście bezzasadna.

W okolicznościach niniejszej sprawy taka oczywista bezzasadność skargi kasacyjnej wystąpiła. Jak słusznie bowiem wskazał Sąd I instancji, skarga P. S. podlega odrzuceniu, bowiem zarzucana organowi bezczynność nie dotyczy żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Przedmiotowa skarga jest zatem oczywiście bezzasadna, a więc prawo pomocy skarżącemu nie przysługuje. Z tego też powodu oczekiwanie od sądu przyznania w takiej sprawie prawa pomocy nie mogło prowadzić do realizacji ustalonego przez ustawodawcę w postępowaniu sądowoadministracyjnym celu zmierzającego do merytorycznej kontroli wydawanych przez organy aktów, podejmowanych czynności, czy też badania bezczynności lub przewlekłości postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.