Postanowienie NSA z 28 maja 2013 r., I OZ 419/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 266/13 o odrzuceniu sprzeciwu

Sprawa

w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jan Paweł Tarno przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 266/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw W. B. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 2013 r., I SA/Wa 266/13 o przyznaniu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz odmawiającym przyznania w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] grudnia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 2013 r. zostało skutecznie doręczone skarżącemu 29 marca 2013 r. wraz z pouczeniem o siedmiodniowym terminie na złożenie od niego sprzeciwu. Sprzeciw został złożony 8 kwietnia 2013 r., tj. trzy dni po upływie ustawowego terminu. Dlatego też, stosownie do treści art. 259 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sprzeciw podlegał odrzuceniu.

W zażaleniu skarżący zwrócił uwagę na swój podeszły wiek, konieczność opieki nad chorą żoną i fakt, że nie posiada komputera i drukarki, co utrudnia sporządzenie odpowiedzi w formie możliwej do złożenia w Sądzie. Zdaniem skarżącego, złożył sprzeciw najszybciej jak to było możliwe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawierało usprawiedliwionych podstaw.

Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustalają zasady postępowania, które zobowiązane są stosować podmioty uczestniczące w tym postępowaniu. Między innymi, strony związane są terminami przewidzianymi do wykonywania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym do wniesienia skargi (art. 53 § 1 p.p.s.a.), zażalenia (art. 194 § 2 p.p.s.a.), czy właśnie sprzeciwu (art. 259 § 1 p.p.s.a.). Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.).

W niniejszym postępowaniu, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie mógł jedynie badać, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo doręczył skarżącemu sprzeciw oraz czy pouczył go o terminie wniesienia sprzeciwu i skutkach jego niedochowania. Przedmiotem badania na tym etapie nie są natomiast okoliczności, z powodu których uchybiono terminowi do wniesienia sprzeciwu.

Ponieważ skarżącemu sprzeciw doręczono prawidłowo, wraz z pouczeniem o terminie wniesienia sprzeciwu i skutkach niedochowania terminu, sprzeciw wniesiony 8 kwietnia 2013 r. należało odrzucić jako spóźniony.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.