Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt I SA 1815/97, Przewodnicząca Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała K. E. M. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia wniesionego na postanowienie tego Sądu z dnia 25 września 2008 r. o sprostowaniu uzasadnienia wyroku z dnia 20 marca 1998 r.
Pismem datowanym na dzień 24 września 2008 r. – złożonym osobiście w biurze podawczym Sądu w dniu 24 października 2008 r. – K. E. M. wniosła zażalenie na to zarządzenie, podnosząc w nim między innymi, iż obciążana była kosztami postępowań w licznych postępowaniach wszczynanych z jej skarg i wniosków mimo, iż w istocie jest stroną pokrzywdzoną w sprawie. Złożyła ponadto wniosek o zwolnienie od kosztów postępowania, pozostawiony przez Sąd I instancji bez rozpoznania wobec niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na przesłanym jej urzędowym formularzu.
Rozpoznając zażalenie na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, iż nie ma ono usprawiedliwionych podstaw.
Wniesione przez stronę zażalenie jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania.
W tej sytuacji uznać należy, iż zaskarżone zarządzenie wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W zażaleniu K. E. M. nie zarzuciła zaskarżonemu zarządzeniu naruszenia prawa, a tylko taka przesłanka mogłaby spowodować jego uchylenie.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 wskazanej ustawy.
Na marginesie zauważyć należy, iż stronie, która nie jest w stanie ponieść częściowych lub jakichkolwiek kosztów postępowania z uwagi na sytuację materialną, przysługuje w myśl art. 243 §1 przywołanej ustawy prawo do zwrócenia się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, które zgodnie z art. 245 § 1 tej ustawy przyznane może być zakresie całkowitym lub częściowym, obejmującym zwolnienie od opłat sądowych i ewentualne ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, który jest przesłany stronie po zwróceniu się ze stosownym żądaniem. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych, co wynika z art. 243 § 1 powołanej ustawy. Jak wspomniano wyżej strona nie nadesłała prawidłowo wypełnionego wniosku, skutkiem czego zarządzeniem z dnia 28 listopada 2008 r. Sąd I instancji pozostawił jej wniosek bez rozpoznania.