Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 10 lutego 2020 r., sygn. akt: II SA/Gl 1697/19 odrzucił skargę [..] sp. z o.o. sp. k. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach z dnia [..] listopada 2019 r., znak: [..] w przedmiocie ustalenia opłaty za uwierzytelnienie dokumentów z prac geodezyjnych i kartograficznych oraz zwrócił skarżącej uiszczony wpis od skargi.
Uzasadniając postanowienie Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 31 grudnia 2019 r. wezwano wnoszącego w imieniu Spółki skargę radcę prawnego M.B. do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie dokumentu wykazującego sposób reprezentacji oraz skład osobowy organów strony skarżącej oraz nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony przed WSA w Gliwicach lub sądami administracyjnymi. Drugim zarządzeniem z tego dnia wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jak ustalił Sąd I instancji, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie brakujących dokumentów, pozostało bez odpowiedzi.
Pismem z dnia 25 lutego 2020 r. radca prawny M.B. wniósł na powyższe postanowienie Sądu, zażalenie, którego forma wskazywała, że w istocie jest to tylko pierwsza strona pisma.
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 marca 2020 r. wystosowano wezwanie do podpisania zażalenia, nadesłania zwięzłego uzasadnienia zażalenia, nadesłania odpisu zażalenia oraz nadesłania pełnomocnictwa do działania w imieniu strony oraz dokumentu wykazującego sposób reprezentacji oraz skład osobowy organów skarżącej.
W uzupełnieniu tych braków, przy piśmie z dnia 18 marca 2020 r., pełnomocnik strony skarżącej nadesłał uzasadnienie zażalenia, w którym stwierdził, że nigdy nie doręczono wezwania do uzupełnienia braków skargi, a jedynie zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu – tym samym brak jest jakichkolwiek przesłanek do odrzucenia skargi, w sytuacji rzekomego nieuzupełnienia jej braków w terminie, gdyż w rzeczywistości strona nigdy nie została wezwana do ich uzupełnienia. Jednocześnie, fakt oznaczenia na przesyłce sądowej (kopercie) zapisu, że zawiera ona "zarządzenie + zawiadomienie" pełnomocnik uznał za nieistotny, skoro strona nie posiadała wiedzy o wezwaniu do uzupełnienia braków skargi.
Dodatkowo pełnomocnik podniósł, że pełnomocnictwo procesowe do reprezentowania Spółki znajduje się w aktach sądowych, ponieważ zostało przesłane przez organ wraz ze skargą. Pełnomocnictwo to nie było kwestionowane na wcześniejszych etapach postępowania, co, w ocenie pełnomocnika Spółki, oznacza, że zbędne było wzywanie do nadesłania pełnomocnictwa, które nie było kwestionowane przez organy administracyjne. Skarga została wniesiona przez podmiot uprawniony i nie zachodziły podstawy do jej odrzucenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie należało oddalić. Zauważyć należy, że w zażaleniu nie zakwestionowano faktu niewykonania zobowiązania wynikającego z zarządzenia z dnia 31 grudnia 2019 r., lecz zaprzeczono ustalonemu przez Sąd I instancji stanowi faktycznemu sprawy, w której przyjęto, że wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu zostały doręczone prawidłowo. Pełnomocnik Spółki podniósł bowiem, że w strona nigdy nie została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi. Powyższe uargumentowano twierdzeniem, że mimo wskazania na przesyłce sądowej (kopercie) zapisu, że zawiera ona "zarządzenie + zawiadomienie" w rzeczywistości zawierała ona wyłącznie zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego.
Tym samym pełnomocnik potwierdził, że bezsporna jest okoliczność, że nie nadesłał dokumentu pełnomocnictwa oraz odpisu z KRS, po wniesieniu skargi do sądu, w wyniku żądania Sądu. Okoliczność ta jest zatem bezsporna. Kwestią sporną, a więc ujętą w zażaleniu, jest okoliczność, czy zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone, oraz czy w ogóle było zasadne. Zdaniem pełnomocnika skarżącej Spółki o zasadności zażalenia świadczy bowiem także okoliczność, że pełnomocnictwo zostało przedłożone wraz ze skargą i aktami sprawy przez organ administracji, a zatem w ogóle nie było braku formalnego, który należało uzupełnić.
W tej sytuacji wskazać należy, że informacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki przyznaje, że zawierała ona "wezwanie do usunięcia braków skargi" oraz "wezwanie o wpis". Pełnomocnik Spółki potwierdził też okoliczność, że koperta, w której doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego posiada adnotację o dwóch pismach. Domniemanie o zawartości przesyłki nie mogło być więc obalone gołosłownym twierdzeniem autora zażalenia, że w rzeczywistości w kopercie znajdowało się wyłącznie wezwanie do uiszczenia wpisu. Odbiór przesyłki został pokwitowany bezpośrednio pod jednoznacznym opisem zawartości przesyłki (treść potwierdzenia odbioru nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w przesyłce znajdowały się dwa pisma, a nie jedno). Z tych względów należało uznać, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zaszły podstawy do odrzucenia skargi.
Odnosząc się do argumentacji o braku podstaw do kierowania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, skoro pełnomocnictwo znajdowało się w aktach administracyjnych sprawy, wskazać należy, że w przypadku złożenia pisma do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej, ma on obowiązek dołączyć do akt sprawy zarówno pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) zwanej dalej p.p.s.a., jak i dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa (art. 29 p.p.s.a.). Oznacza to, że niezłożenie pełnomocnictwa oraz dokumentu, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony, czyni skargę obarczoną brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie skardze prawidłowego biegu.
Należy podkreślić, że zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl zaś art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Powyższe wyklucza możliwość uznania, że znajdujące się w aktach organu dokumenty mogłyby czynić zadość wyznaczonym wymogom.
Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.