Postanowienie NSA z 16 września 2022 r., I OZ 422/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SPP/Lu 125/21 o odrzuceniu zażalenia S.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt III SPP/Lu 125/21

Sprawa

w sprawie ze skargi S.J. i J.J. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 14 maja 2021 r., nr IGK-II.7221.1.41.2019.AS w przedmiocie odrzucenia zarzutów zgłoszonych do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

sędzia NSA Mariola Kowalska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SPP/Lu 125/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie S.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SPP/Lu 125/21 o odrzuceniu zażalenia S.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt III SPP/Lu 125/21 w sprawie ze skargi S.J. i J.J. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 14 maja 2021 r., nr IGK-II.7221.1.41.2019.AS w przedmiocie odrzucenia zarzutów zgłoszonych do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2022 r., sygn. akt III SPP/Lu 125/21 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił S.J. (dalej "skarżący") przyznania prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt III SPP/Lu 125/21, po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy ww. postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 11 lutego 2022 r., sygn. akt III SPP/Lu 125/21. W dniu 11 kwietnia 2022 r. skarżący odebrał odpis powyższego postanowienia wraz z informacją, że od orzeczenia tego nie przysługuje prawo do wniesienia zażalenia. Mimo stosownego pouczenia, pismem z dnia 19 kwietnia 2022 r. skarżący wniósł zażalenie.

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SPP/Lu 125/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił powyższe zażalenie. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a."), wojewódzki sąd administracyjny rozpoznaje sprzeciw jako sąd drugiej instancji, co oznacza, że od wydanego przez ten sąd postanowienia nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a tym samym droga sądowa zostaje wyczerpana

Z tych też względów, Sąd I instancji uznając wniesione w niniejszej sprawie zażalenie jako niedopuszczalne, odrzucił je na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie, doprecyzowane pismem z dnia 6 lipca 2022 r. złożył skarżący wnosząc o jego uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w świetle art. 260 P.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając jako sąd drugiej instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Przepis art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu obecnie obowiązującym nie wskazuje na zaskarżalność postanowienia wydanego na jego podstawie.

Ponadto zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone bezpośrednio w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w tym katalogu, brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. W konsekwencji należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia/zarządzenia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy.

Słusznie zatem Sąd I instancji uznał, że zażalenie na postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia starszego referendarza sądowego o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu.

Należy także zaznaczyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny, pozostaje związany prawomocną odmową przyznania prawa pomocy skarżącemu, wobec czego wszelkie zarzuty i wnioski odnośnie tej kwestii nie mogą przynieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.