Postanowienie NSA z 17 czerwca 2010 r., I OZ 425/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wojewody Mazowieckiego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SO/Wa 8/10 o wymierzeniu grzywny za nieprzekazanie skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi J. S. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w zakresie rozpatrzenie wniosku z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Barbara Adamiak przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SO/Wa 8/10, wymierzył Wojewodzie Mazowieckiemu grzywnę w wysokości 3.000 złotych (trzy tysiące złotych) oraz zasądził na rzecz skarżącego J. S. od Wojewody Mazowieckiego kwotę 100 złotych (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w piśmie z dnia 18 stycznia 2010 r., wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J. S. zawarł wniosek o wymierzenie Wojewodzie Mazowieckiemu grzywny w trybie art. 55 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu wniosku wskazano, że pismem z dnia 16 grudnia 2009 r. skarżący złożył – za pośrednictwem Wojewody Mazowieckiego – skargę na bezczynność tego organu w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 2 listopada 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wywodzono, że pomimo obowiązku wynikającego z art. 54 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewoda Mazowiecki do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny nie przekazał skargi oraz akt sprawy do Sądu.

W odpowiedzi na wniosek organ wnosząc o jego oddalenie poinformował, że skargę J. S. z dnia 16 grudnia 2009 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią przekazał do Sądu w dniu 3 lutego 2010 r. Wojewoda Mazowiecki zwrócił przy tym uwagę, że wniosek o wymierzenie grzywny został złożony przez stronę w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie przed upływem terminu określonego wart. 54 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którego naruszenie wnioskodawca zarzucił.

Sąd I instancji ustalił, że skarga z dnia 16 grudnia 2009 r. wpłynęła do Wojewody Mazowieckiego w dniu 22 grudnia 2009 r. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ przekazał przedmiotową skargę, odpowiedź na skargę oraz akta sprawy w dniu 4 lutego 2010 r.

Sąd I instancji stwierdził, że w odniesieniu do terminu w którym powinno nastąpić przekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, zastosowanie znajduje przepis szczególny, tj. art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198), zgodnie z którym przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

W ocenie Sądu I instancji w sprawie nie zaszły żadne szczególne okoliczności, które uniemożliwiły organowi przekazanie skargi w ustawowym terminie. Okoliczności takich nie wskazano i opóźnienia nie usprawiedliwiono. Sąd I instancji stwierdził, że dopełnienie ustawowego obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy nastąpiło ze znacznym przekroczeniem terminu (29 dni po terminie) i w związku z tym zachodzi podstawa do wymierzenia Wojewodzie Mazowieckiemu grzywny. Ponadto Sąd podkreślił, że niezależnie od uchybienia terminowi określonemu w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ uchybił także terminowi, o którym stanowi art. 54 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – termin ten upłynął w dniu 21 stycznia 2010 r.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 55 §1 w związku z art. 54 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 21 pkt 1 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, wymierzył Wojewodzie Mazowieckiemu grzywnę w wysokości 3.000 złotych (trzy tysiące). O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 64 §3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Wojewoda Mazowiecki, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zmniejszenie wymierzonej grzywny, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego od J. S. według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia wywodzono, że przekazanie skargi przed wydaniem postanowienia kończącego postępowanie z wniosku o wymierzenie organowi grzywny powinno skutkować umorzeniem postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "§1 Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. §2 Organ, o którym mowa w §1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. §3 Organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy".

Art. 55 §1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi: "W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 §2, sąd na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 §6...".

Przedmiotem skargi J. S. jest bezczynność Wojewody Mazowieckiego, polegająca na nierozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 2 listopada 2009 r., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Analiza akt sprawy potwierdza ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji, nie zostały one również zakwestionowane w zażaleniu na zaskarżone postanowienie.

Sąd I instancji w pełni prawidłowo ocenił, że skoro przedmiotem skargi jest bezczynność organu w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, to w sprawie zastosowanie znajduje regulacja szczególna - zawarta w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) - określająca 15-dniowy termin na przekazanie akt i odpowiedzi na skargę, liczony od dnia otrzymania skargi przez organ.

Ponadto Sąd I instancji zasadnie przyjął, że w sprawie nie zaszły żadne szczególne okoliczności, które uniemożliwiły organowi przekazanie skargi w ustawowym terminie. Taką szczególną okolicznością nie jest także duża ilość spraw wpływających do Wojewody Mazowieckiego oraz to, że skarga została wniesiona w okresie przypadającym na koniec roku kalendarzowego, na co wskazuje organ w zażaleniu. Sąd I instancji - badając przesłanki wymierzenia grzywny w trybie art. 55 §1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zasadnie stwierdził, że w sprawie istniały podstawy do jej wymierzenia. Zasądzona wysokość grzywny nie przekracza dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Biorąc pod uwagę praktykę orzeczniczą sądów administracyjnych w przedmiocie grzywien, należy przyjąć, że wymierzona w niniejszej sprawie grzywna w wysokości 3.000 złotych (trzy tysiące) jest adekwatna do zachowania organu, który przez 29 dni pozostawał w zwłoce w przekazaniu skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę, bez powodu uzasadniającego tego typu zachowanie.

Nie jest zasadny zarzut zażalenia sprowadzający się do przyjęcia, że w sytuacji przekazania przez organ skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę przed wydaniem postanowienia w przedmiocie grzywny, postępowanie z wniosku o wymierzenie grzywny powinno zostać umorzone. Kwestia ta została wyjaśniona w orzecznictwie sądów administracyjnych uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, w której stwierdzono: "(...) przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a. obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności. Oznacza to, że nie przestanie on istnieć w przypadku przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Nie zachodzi zatem bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (...) Wobec tego przekroczenie terminu wiąże się z funkcją represyjną, niezależnie od tego, czy organ przesłał skargę, odpowiedź na skargę i akta przed posiedzeniem sądu, czy też nie. W obu przypadkach spotyka go represja za niedopełnienie tej czynności w przepisanym terminie." (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/E245EA0804 [dostęp w dniu 17-06-2010 r.]).

Z tych względów, skoro zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.