Postanowienie NSA z 7 maja 2015 r., I OZ 425/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. O. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 1202/14 pozostawiające bez rozpoznania wniosek R. O. o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi R. O. z udziałem Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie Filia nr [...] w Lublinie w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 111/14 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Joanna Banasiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

W skardze z dnia 17 grudnia 2014 r., R. O. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy z urzędu, bez obowiązku obciążania jej obowiązkiem wypełnienia formularza w tym zakresie. Wskazała, że ma 84 lata, jest osobą niepełnosprawną oraz całkowicie niezdolną do samodzielnej egzystencji ze względu na stan fizyczny.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 grudnia 2014 r., skarżąca została wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy i przesłania sądowi w terminie 7 dni od daty doręczenia tego wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Pismem z dnia 13 stycznia 2015 r. skarżąca wniosła o zmianę "terminów sądowych" w niniejszej sprawie do czasu, aż będzie zakończone jej leczenie i nastąpi poprawa jej zdrowia oraz, gdy będzie miała przyznaną opiekunkę społeczną, o czym zobowiązała się poinformować Sąd.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie zarządzeniem z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 1202/14, na podstawie art. 257 w zw. z art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "p.p.s.a."), pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Sąd wskazał, że doręczenie wezwania do wypełnienia formularza PPF nastąpiło w dniu 9 stycznia 2015 r., zaś termin do wykonania wezwania Sądu upłynął bezskutecznie w dniu 16 stycznia 2015 r., który to brak skutkuje niemożliwością merytorycznego rozpoznania takiego wniosku.

Na powyższe zarządzenie zażalenie wniosła R. O. zarzucając naruszenie art. 49 § 1 w związku z art. 84 p.p.s.a. oraz art. 257 p.p.s.a. oraz nierozpoznanie jej wniosku z dnia 13 stycznia 2015 r. w sprawie zmiany terminów sądowych w niniejszej sprawie. Wskazano także, że przedwcześnie "uznano skuteczność" zarządzenia z dnia 29 grudnia 2014 r., w sytuacji, gdy nie uległ zmianie stan zdrowia skarżącej. Skarżąca wniosła o uchylenie zarządzenia z dnia 11 lutego 2015 r. w całości i przekazanie sprawy do załatwienia przedłużenia lub przedłużenie sądowego terminu dotyczącego sądowego zarządzenia w zakresie wydania i wysłania sądowego wezwania o uzupełnienie braków wniosku – na termin po upływie zakończonego przez nią leczenia i po odzyskaniu utraconego przez nią zdrowia.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca ponownie podniosła kwestie związane ze stanem swojego zdrowia oraz zaawansowanym wiekiem. Wskazała, że porusza się na wózku inwalidzkim oraz czeka na operację kręgosłupa. Do zażalenia załączono zaświadczenia lekarskie potwierdzające potrzebę całodobowej opieki i pielęgnacji w warunkach domowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu, przesyła się go stronie w celu wypełnienia (§ 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia). Natomiast w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Stosownie zaś do treści art. 257 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Przy czym wskazać należy, że siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., jest terminem ustawowym, a terminy takie nie mogą być przez przewodniczącego przedłużane ani skracane.

W rozpoznawanej sprawie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 grudnia 2014 r., skarżąca została wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy i przesłania go sądowi w terminie 7 dni od daty doręczenia tego wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Formularz, o którym mowa, Sąd przesłał w załączeniu. Wezwanie Sądu, wraz z załączonym formularzem PPF, doręczono skarżącej w dniu 9 stycznia 2015 r., zatem termin do złożenia tego formularza upływał w dniu 16 stycznia 2015 r. Skarżąca nie zastosowała się do tego wezwania i nie przesłała wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF we wskazanym przez Sąd terminie.

Zgodnie z art. 84 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony. Siedmiodniowy termin, który wyznaczony został w celu wypełnienia przez skarżącą i przesłania Sądowi wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF jest terminem ustawowym. Do tego rodzaju terminów art. 84 p.p.s.a. nie ma zastosowania. Terminy ustawowe nie podlegają skróceniu, ani przedłużeniu.

Podnoszone przez skarżącą w piśmie z dnia 13 stycznia 2015 r. i zażaleniu okoliczności, dotyczące stanu jej zdrowia nie mogły – wbrew przekonaniu strony – spowodować przedłużenia przez Sąd terminu wymaganego na złożenie wniosku na formularzu PPF. Termin wskazany w art. 257 p.p.s.a. jest terminem ustawowym, zatem nie ma do niego zastosowanie art. 84 p.p.s.a.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że zasadnie Sąd pierwszej instancji pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania – na mocy art. 257 p.p.s.a.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i 198 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.