Postanowienie NSA z 30 maja 2016 r., I OZ 425/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 924/15 odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 924/15

Sprawa

w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rudnicka przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia 21 stycznia 2016 r. skarżący J. B. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 924/15.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że jest osobą niepełnosprawną, ma amputowane palce u obu stóp oraz jest po obustronnej trepanacji czaszki. Skarżący wyjaśnił, że nie stawił się na rozprawie, gdyż jego obecność nie była obowiązkowa. Poza tym był przekonany, że otrzyma od Sądu zawiadomienie o wyroku. Skarżący nie posiada telefonu, jest osobą samotną. Skarżący podniósł, że w prowadzeniu gospodarstwa domowego pomaga mu kuzynka, która w dniu 21 stycznia 2016 r. skontaktowała się z Sądem i dowiedziała się, że jego skarga została oddalona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 924/15 odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy (pismo Sądu z dnia 4 listopada 2015 r.). Skarżący był nieobecny na rozprawie, jednak mógł dowiedzieć się o wyniku sprawy listownie lub telefonicznie, zaś o sposobie zaskarżenia orzeczenia, czy o konieczności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia został pouczony w zawiadomieniu o terminie rozprawy, a ponadto informację w tym zakresie mógł również uzyskać w analogiczny sposób i za pośrednictwem poczty lub osoby trzeciej złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. We wniosku o przywrócenie terminu skarżący stwierdził wprawdzie, że jest osobą niepełnosprawną, samotną i nie posiada telefonu, jednak równocześnie podał, że w prowadzeniu gospodarstwa domowego pomaga mu kuzynka. Skarżący mógł więc skorzystać z pomocy kuzynki by uzyskać informację o wyroku jaki zapadł w jego sprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. Brak było zatem, zdaniem Sądu, przeszkód, aby skarżący w odpowiednim czasie złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w oparciu o treść art. 86 § 1 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J.B., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zażalenia powtórzono argumentcję zawartą we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku dotyczącą złego stanu zdrowia skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Natomiast w myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu może zatem nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie 3 przesłanki: (1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, (2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy, (3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin.

Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie zatem skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Literatura i orzecznictwo do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar). Przeszkodą uniemożliwiającą terminowe dokonanie czynności jest też choroba, przy czym stanowi ona przesłankę przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter nagły, niespodziewany lub musi wystąpić nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć i jednocześnie nie istniała możliwość wyręczenia się inną osobą. Poza tym należy udokumentować, że stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał prowadzenie spraw i dokonywanie czynności.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, iż okoliczność, na którą powołuje się skarżący, tj. zły stan zdrowia nie może stanowić podstawy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Nie można bowiem przyjąć, iż schorzenia, o których mówi skarżący noszą znamiona nagłej choroby, uniemożliwiającej mu dokonanie czynności procesowej w terminie. Z dołączonego do akt sprawy orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia 4 kwietnia 2014 r. wynika, że skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, zaś orzeczona niepełnosprawność istnieje od 7 lutego 2012 r. W orzeczeniu tym wskazano ponadto, iż skarżący nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wnioskujący o przywrócenie terminu nie wykazał natomiast, aby w okresie, w którym biegł termin na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, jego stan zdrowia uległ nagłemu pogorszeniu. Podkreślenia również wymaga, że sam skarżący we wniosku o przywrócenie terminu podaje, iż w prowadzeniu gospodarstwa domowego pomaga mu kuzynka. Nic nie stało zatem na przeszkodzie, aby skarżący, uznając, że stan zdrowia nie pozwala mu na samodzielne działanie i dokładając jednocześnie należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, wyręczył się inną osobą w celu uzyskania informacji o wyroku, który zapadł na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r., czy też w celu złożenia w ustawowym terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Co istotne, skarżący został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy oraz pouczony o sposobie i terminie złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę (pismo k. 13). Pismo to zostało odebrane przez skarżącego osobiście, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia (k. 17). Skarżący posiadał zatem pełną wiedzę zarówno o terminie rozprawy, jak i o siedmiodniowym terminie na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalajacego skargę.

Zgodzić się zatem należy z Sądem pierwszej instancji, iż strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, co skutkować musiało oddaleniem wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.