Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 lutego 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odmówił przyznania P. S. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych podnosząc, że nie wykazał on niemożności poniesienia tych kosztów we własnym zakresie. W toku postępowania zostało skierowane do wnioskodawcy wezwanie o przedstawienie dodatkowych danych i dokumentów, na które to P. S. nie udzielił całościowej odpowiedzi, przez co nie rozwiał wątpliwości co do jego rzeczywistych możliwości płatniczych. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., referendarz sądowy odmówił P. S. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Rozpoznając wniesiony od powyższego rozstrzygnięcia sprzeciw, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 29 marca 2016 r., na podstawie art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W ocenie Sądu wnioskodawca nie wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości swojej sytuacji materialnej, pomimo wezwań w tym przedmiocie, co musiało skutkować odmową przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.
Zarządzeniem z dnia 29 marca 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej w niniejszej sprawie skargi, które to zarządzenie doręczono mu w dniu 31 marca 2016 r. (z.p.o. k- 49 akt sądowych) wraz z odpisem postanowienia z dnia 29 marca 2016 r., informując iż jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.
W dniu 5 kwietnia 2016 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie pismo P. S. zatytułowane "Do Naczelnego Sądu Administracyjnego", w którym zwrócił się on o "zwolnienie od kosztów sądowych i niekierowanie na badania." Zarządzeniem z dnia 6 kwietnia 2016 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania, czy pismo to stanowi zażalenie na postanowienie z dnia 29 marca 2016 r., zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu z tej samej daty, czy też jest to wniosek o zmianę postanowienia odmowie przyznania prawa pomocy – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem przyjęcia, że ww. pismo jest zażaleniem na postanowienie z dnia 29 marca 2016 r. W wyznaczonym przez Sąd I instancji terminie skarżący nadesłał dwa pisma: w jednym zwrócił się o przekazanie całej jego sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w drugim wniósł zażalenie na zarządzenie z dnia 29 marca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 199 P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (skargę), aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3).
W tej sprawie Zastępca Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zastosowała powyższy przepis prawidłowo wzywając skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi. W myśl § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpis stały w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wynosi 200 zł. Nie ulega wątpliwości, że sprawa wszczęta skargą na w/w decyzję jest sprawą z zakresu opisanego w § 2 ust. 6 rozporządzenia. Prawidłowo zatem zaskarżonym zarządzeniem wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu w wysokości 200 zł.
Należy zwrócić uwagę, że obowiązku uiszczenia wpisu sądowego nie mają tylko podmioty ustawowo zwolnione od kosztów sądowych wymienione w art. 239 P.p.s.a. lub te, które uzyskały prawo pomocy obejmujące takie zwolnienie (art. 241 - 245 P.p.s.a.). Skarżący nie zalicza się do żadnej z powyższych grup, bowiem sprawa nie należy do kategorii spraw zwolnionych ustawowo, natomiast złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie został przez Sąd Wojewódzki uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu zażalenia.
----------------------- 2