Postanowienie NSA z 5 maja 2016 r., I OZ 428/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 115/16 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zasiłku stałego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Elżbieta Kremer przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 115/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu wniosku R. M., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 15 stycznia 2016 r. R. M. wniósł skargę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zasiłku stałego. Do skargi załączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, wskazując iż przekroczenie terminu do wniesienia skargi spowodowane było chorobą.

Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2016 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu poprzez wyjaśnienie, w jakiej dacie ustała przyczyna uchybienia terminu oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący podał, że cierpi na zaniki pamięci i wniosek o przywrócenie terminu sporządził na wypadek gdyby rzeczywiście zachodziła okoliczność przekroczenia terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że zaskarżoną decyzję otrzymał w pierwszej połowie grudnia 2015 r., lecz nie jest pewien dokładnej daty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmawiając przywrócenia terminu powołał się na art. 86 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." i wskazał, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, zatem może nastąpić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podmiot domagający się przywrócenia terminu winien dołożyć wszelkich starań celem wyjaśnienia przyczyn uchybienia.

Sąd I instancji podkreślił, że tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej przy spełnieniu pewnych warunków. Mianowicie choroba musi mieć charakter niespodziewany lub nagły, czyli musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym strona musi wykazać, że stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności osobiście, jak również wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą. Na okoliczność zaistnienia nagłej choroby uniemożliwiającej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności powinno być przedstawione stosowne zaświadczenie lekarskie).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona nie wykazała okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi ani nie podała daty, w jakiej ustała przyczyna uchybienia owego terminu. Pomimo wezwania Sądu do wskazania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu skarżący nie podał żadnych bliższych informacji na temat rodzaju choroby i czasu jej trwania. Nie wyjaśnił również, czy zachodziła konieczność korzystania z pomocy lekarskiej i czy dysponuje zaświadczeniem lekarskim potwierdzającym fakt choroby. Tym samym skarżący nie wykazał, że choroba miała charakter nagły, niemożliwy do wcześniejszego przewidzenia i jednocześnie, że jego stan zdrowia był na tyle ciężki, że wyłączał możliwość osobistego prowadzenia spraw, jak również posłużenia się w tym celu inną osobą.

Podsumowując Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi ani nie wykazał zachowania siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. M., domagając się jego uchylenia i przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu wnoszący zażalenie wskazał, że Sąd, odmawiając przywrócenia terminu nie uwzględnił wieku skarżącego, który uniemożliwił terminowe wniesienie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie ze złożeniem wniosku należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przesłanki te musza być spełnione łącznie albowiem brak jednej z nich uniemożliwia przywrócenie terminu.

W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący nie wykazał, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Wnioskodawca nie przedstawił zaświadczenia lekarskiego lub innych dokumentów świadczących o tym, aby z uwagi na stan zdrowia nie mógł złożyć skargi na decyzję z dnia [...] października 2015 r. Tymczasem, aby zaistniała przesłanka do przywrócenia terminu strona musi uprawdopodobnić, że stan zdrowia uniemożliwił jej dokonanie czynności w terminie na to przewidzianym. Podeszły wiek i związany z nim zły stan zdrowia nie przesądzają o braku winy w uchybieniu terminowi. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pogląd, że tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Choroba musi mieć charakter niespodziewany lub nagły, czyli musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym strona musi wykazać, że stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności osobiście, jak również wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą. Na okoliczność zaistnienia nagłej choroby uniemożliwiającej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności powinno być przedstawione stosowne zaświadczenie lekarskie. Nie sposób zatem uznać, aby samo oświadczenie skarżącego o problemach zdrowotnych, w tym zanikach pamięci uzasadniało, że znajduje się on w stanie uniemożliwiającym zachowanie terminu do wniesienia skargi.

Odnosząc się do argumentów powołanych w zażaleniu wskazać należy, że termin "uprawdopodobnienie", o którym mowa w art. 87 § 2 P.p.s.a. nie jest pojęciem tożsamym z "udowodnieniem", niemniej jednak dyspozycja tego przepisu nakazuje przyjąć, że konieczne jest wykazanie, iż mimo dołożenia szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana, nie było możliwe przezwyciężenie przeszkody powstałej w dochowaniu terminu nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II FZ 989/13).

Zasadnie zatem przyjął Sąd I instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił oddalić zażalenie.