Postanowienie NSA z 6 kwietnia 2006 r., I OZ 430/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 755/05 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie z wniosku P. J.o wznowienie postępowania sądowego dotyczącego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 sierpnia 2004 r. sygn. akt II SA/Sz 582/04 p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 755/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił P. J.przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego wniosku o wznowienie postępowania sądowego dotyczącego postanowienia tegoż Sądu z dnia 30 sierpnia 2004 r. sygn. akt II SA/Sz 582/04.

W uzasadnieniu wskazano, iż oceniając sytuację majątkową P. J. nie można pominąć okoliczności znanych Sądowi z urzędu, a dotyczących całokształtu okoliczności dotyczących szeroko pojmowanej działalności skargowej strony, w świetle której zasadnym wydaje się stwierdzenie, że oświadczenie skarżącego nie odzwierciedla jego rzeczywistej sytuacji materialnej. Tylko bowiem w 2005 r. P. J. wniósł do tutejszego Sądu 321 skarg.

Ocena wykazanego przez skarżącego dochodu przez pryzmat przedstawionych przez niego miesięcznych niezbędnych wydatków oraz szeregu ponoszonych kosztów dodatkowych wynikających z prowadzenia z własnej inicjatywy postępowań administracyjnych i sądowych prowadzi do wniosku, że oświadczenia skarżącego o stanie majątkowym są niewiarygodne i pozostają w sprzeczności ze stanem rzeczywistym.

P. J. złożył zażalenie na to postanowienie podnosząc, że każda argumentacja jest dopuszczalna, by skarżącemu odmówić dostępu "do rzetelnego bezstronnego urzędu sądowego". Ponadto strona wskazała, iż nie sposób ustalić, dlaczego Sąd przyjmuje, że P. J. uzyskał kwotę 51.730 rzekomo z tytułu sprzedaży mieszkania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawiania wszelkich istotnych okoliczności dotyczących jego sytuacji materialnej, której analiza umożliwia rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Niewątpliwie taką istotną okolicznością, mającą wpływ na ocenę, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy, jest fakt prowadzenia - jak wskazał Sąd I instancji - szeroko pojmowanej działalności skargowej P. J. Bowiem liczba wniesionych przez stronę skarg oraz zażaleń - niewątpliwie wymagająca pewnych nakładów - wskazuje, iż skarżący jest w stanie ponosić koszty postępowania, biorąc pod uwagę, że instytucja przyznania prawa pomocy stanowi odstępstwo od zasady określonej w art. 199 powołanej ustawy, zgodnie z którym koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie ponoszą strony. Stąd strona zobowiązana jest - składając wniosek o przyznanie przedmiotowego prawa - przedstawić wszelkie okoliczności dowodzące, iż mimo podjęcia wszelkich starań, nie jest w stanie, ze względu na swoją sytuację majątkową i rodzinną, ponieść jakichkolwiek, czy też pełnych kosztów postępowania.

W związku z powyższym, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż skarżący nie wykazał, aby nie był w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając bowiem na uwadze prowadzoną przez P. J. działalność skargową zasadnym wydaje się przyjęcie, że strona jest w stanie ponieść koszty niniejszego postępowania, zważywszy że jest w stanie ponosić koszty wnoszonych przez siebie liczny skarg i zażaleń, mimo że jako podał, utrzymuje się z dochodu w kwocie 487 zł. Okoliczność ta - jak podniesiono w zaskarżonym postanowieniu - wskazuje, że składane przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie majątkowym nie odzwierciedlają jego rzeczywistej sytuacji finansowej. Tymczasem - co podkreślono powyżej - to właśnie na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia wszelkich okoliczności mających znaczenie dla rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Jednocześnie należy zaznaczyć, iż - wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu - Sąd I instancji, nie powoływał się w zaskarżonym postanowieniu na okoliczność uzyskania przez skarżącego kwoty 51.730 zł z tytułu sprzedaży mieszkania.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.