Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 6 lipca 2022 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez J. M. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 24 maja 2022 r., znak: SKO.PS/41.5/475/2022/7426 w przedmiocie opłaty za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie wykazał występowania w sprawie żadnych realnych i rzeczywistych przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku ograniczyło się jedynie do wskazania, że skarżący obciążony zostanie obowiązkiem zapłaty na rzecz gminy kwoty w wysokości 16 208,55 zł przy jednoczesnym obowiązku ponoszenia bieżącej opłaty wynoszącej 929,34 zł co narazi go na niepowetowaną stratę.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez ustalenie, że strona nie wykazała zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności ze sporządzonych w sprawie wywiadów środowiskowych, wynika wprost, iż odniesienie kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji do stanu majątkowego skarżącego spowoduje wyrządzenie znacznej szkody, a to polegającej na braku dysponowania środkami koniecznymi do prowadzenia podstawowej egzystencji dla trzech osób.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia wskazanych w omawianym przepisie okoliczności. Wskazać należy, że pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, na mocy której ustalono skarżącemu zobowiązanie do ponoszenia odpłatności za pobyt U. M. w domu pomocy społecznej. W zawartym w skardze wniosku strona nie przedstawiła bowiem informacji potwierdzających zasadność żądania zastosowania ochrony tymczasowej. Wniosek został uzasadniony bardzo ogólnikowo. Wprawdzie w aktach administracyjnych sprawy znajdują się dwa kwestionariusze rodzinnego wywiadu środowiskowego, jednak ostatni pochodzi z 4 sierpnia 2021 r. W oparciu o te dokumenty Sąd I instancji nie miał więc możliwości zweryfikowania rzeczywistej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego, gdy na etapie składania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (czerwiec 2022 r.) skarżący nie przedstawił żadnych aktualnych danych w tym zakresie. W konsekwencji powyższego, brak było możliwości jednoznacznego ustalenia, że zachodzą przesłanki przyznania skarżącemu ochrony tymczasowej.
Należy również zauważyć, że przy ocenie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie należało brać pod uwagę twierdzeń skarżącego, iż w przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji aktualny będzie już obowiązek zapłaty na rzecz Gminy zaległych opłat, przy jednoczesnym zobowiązaniu do ponoszenia bieżącej opłaty w kwocie 929, 34 zł. Wywody skarżącego całkowicie pomijają, że SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, w której określono, iż zaległe opłaty trzeba będzie uiścić w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się prawomocna. Walor prawomocności zaskarżona decyzja uzyska zaś dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Nie ma zatem podstaw, aby kwoty zaległych opłat uwzględniać w kontekście niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w związku z ewentualnym wykonaniem decyzji przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.