Postanowienie NSA z 6 czerwca 2013 r., I OZ 431/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt VII SO/Wa 54/12 o odrzuceniu wniosku J. J. o wymierzenie grzywny Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Maciej Dybowski przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt VII SO/Wa 54/12 (dalej postanowienie z 7 sierpnia 2012 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek J. J. (wnioskujący) o wymierzenie grzywny Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.

W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia 16 lutego 2012 r. wnioskujący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie grzywny Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu za naruszenie art. 417² Kodeksu cywilnego. Następnie pismem z 6 marca 2012 r. wskazał, że podstawą wniosku jest art. 287 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi ([t.j.] Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Postanowieniem z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt III SO/Kr 6/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako właściwemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 7 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. odrzucił wniosek wskazując, że nie podlega on właściwości sądów administracyjnych. Wskazał na art. 55 § 1, art. 112, art. 149 § 1 i art. 154 § 1 p.p.s.a, w których ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje przypadki, gdy sąd administracyjny wymierza grzywnę organowi na wniosek strony skarżącej. Żaden z przypadków wskazanych w tych przepisach nie zachodzi w niniejszej sprawie.

Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wywiódł wnioskujący, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie przedmiotowego wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 287 p.p.s.a. określa sytuacje, w których strona może dochodzić odszkodowania w postępowaniu cywilnym na podstawie art. 417-417² Kodeksu cywilnego od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, LexisNexis 2012 r., s. 736, uw. 2).

Mimo, że art. 287 p.p.s.a. zawiera podstawę prawną roszczeń odszkodowawczych, to ustawa procesowa regulująca postępowanie przed WSA nie przyznaje sądom administracyjnym kompetencji do rozpoznawania spraw cywilnych o takie roszczenie (postanowienie NSA z 18.11.2011 r., II FZ 674/11). Strona może dochodzić odszkodowania w sytuacjach przewidziany w art. 287 p.p.s.a. jedynie w postępowaniu przed sądem powszechnych na podstawie przepisów 417 - 417² k.c. (R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2011 r., s. 953, nb 2).

Niniejsza sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych, bowiem wniosek oparty na art. 287 p.p.s.a., regulującym podstawy odpowiedzialności odszkodowawczej w sytuacjach w nim określonych, został wniesiony do sądu administracyjnego w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych. Wobec powyższego wniosek podlegał odrzuceniu.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.