Uzasadnienie
R. O. złożyła skargę na przewlekłość postępowania Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Lublinie w przedmiocie dostosowania budynku Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Lublinie do obsługi osób niepełnosprawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 29 października 2014 r., sygn.. akt II SAB/Lu 111/14, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "p.p.s.a."), odrzucił skargę.
W piśmie z dnia 22 grudnia 2014 r. skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy z urzędu, bez obowiązku obciążania jej obowiązkiem wypełnienia formularza w tym zakresie. Wskazała, że ma 84 lata i jest osobą niepełnosprawną oraz całkowicie niezdolną do samodzielnej egzystencji ze względu na stan fizyczny. Zobowiązała się na każde wezwanie Sądu przedłożyć oryginalne dokumenty medyczne oraz poddać się badaniu przez biegłego lekarza sądowego.
Pismem z dnia 13 stycznia 2015 r. skarżąca wniosła o zmianę "terminów sądowych" w niniejszej sprawie do czasu, aż będzie zakończone jej leczenie i nastąpi poprawa jej zdrowia oraz, gdy będzie miała przyznaną opiekunkę społeczną, o czym zobowiązała się poinformować Sąd.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 stycznia 2015 r., skarżąca została wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy i przesłania sądowi w terminie 7 dni od daty doręczenia tego wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie zarządzeniem z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt II SAB/Lu 111/14, na podstawie art. 257 p.p.s.a., pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Sąd powołał art. 252 § 2 p.p.s.s., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Następnie Sąd wskazał, że doręczenie wezwania do wypełnienia formularza PPF nastąpiło w dniu 13 lutego 2015 r., zaś termin do wykonania wezwania Sądu upłynął bezskutecznie w dniu 20 lutego 2015 r., dlatego Sąd obowiązany był pozostawić wniosek o przyznania prawa pomocy bez rozpoznania.
Na powyższe zarządzenie zażalenie wniosła R. O. podnosząc kwestie związane z niewłaściwym – w jej ocenie – postępowaniem pracowników organów administracyjnych w niniejszej sprawie oraz naruszenie art. 304 § 2 K.p.k. Zarzuciła także naruszenie art. 252 § 2 i art. 257 p.p.s.a. poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy należna jest jej opiekunka społeczna, której jest pozbawiona. Podniosła także naruszenie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie wobec faktu pozbawienia jej obrony swych praw w następstwie pozbawienia jej od dnia 25 marca 2014 r. należnej opieki usługowej i opiekunki społecznej.
Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności postępowania zakończonego zarządzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2015 r.
W uzasadnieniu zażalenia bardzo obszernie rozwinięto kwestie związane z postępowaniem administracyjnym dotyczącym usług opiekuńczych dla skarżącej.
Do zażalenia załączono zaświadczenia lekarskie oraz kartę leczenia szpitalnego w dniach od 25 marca do 27 marca 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu, przesyła się go stronie w celu wypełnienia (§ 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia).
Natomiast w myśl art. 49 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Stosownie zaś do treści art. 257 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpoznawanej sprawie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 stycznia 2015 r., skarżąca została wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy i przesłania go sądowi w terminie 7 dni od daty doręczenia tego wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Formularz, o którym mowa, Sąd przesłał w załączeniu. Wezwanie Sądu, wraz z załączonym formularzem PPF, doręczono skarżącej w dniu 13 lutego 2015 r., zatem termin do złożenia tego formularza upływał w dniu 20 lutego 2015 r. Skarżąca nie zastosowała się do tego wezwania i nie przesłała wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF we wskazanym przez Sąd terminie.
W takiej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 257 p.p.s.a. i pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Zarzuty podniesione w zażaleniu są niezasadne. Nie zostały wskazane przesłanki stwierdzenia nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., chociaż zdaniem skarżącej okoliczności takie wystąpiły w sprawie. Pozostałe zarzuty nie mają związku z przedmiotem niniejszego postępowania.
Zaznaczyć w tym miejscu należy, że sądy administracyjne – w tym Naczelny Sąd Administracyjny – nie mają kompetencji do orzekania, czy też wszczynania postępowań w sprawach karnych. Jeśli więc skarżąca uważa, że zostało popełnione przestępstwo, powinna zawiadomić o tym właściwe organy, np. Policję, czy też Prokuraturę.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i 198 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.