Uzasadnienie
E. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie danych osobowych.
Skarżąca w toku postępowania sądowego złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie sądu oświadczyła zaś, że do akt składa kopię skierowanego do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 20 lutego 2016r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając – wydanym na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." - postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r. ww. wniosek, uznał, że prawo pomocy w niniejszym przypadku skarżącej nie przysługiwało bowiem wniesiona przez nią skarga jest oczywiście bezzasadna.
W uzasadnieniu swego postanowienia Sąd Wojewódzki wskazywał, że niniejszym przypadku niedopuszczalność skargi wiązała się z faktem, niewyczerpania przez skarżącą środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a., przed wniesieniem przedmiotowej skargi, co uzasadniało jej odrzucenie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
E. S. w złożonym na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażaleniu, wnosząc o jego uchylenie, bądź zmianę oraz o przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, wskazywała, że nie była zobligowana do poprzedzenia wniesionej skargi wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Artykuł 52 § 3 i 4 p.p.s.a. dotyczy bowiem aktów i czynności organu, nie zaś stanu jego bezczynności, która jest przedmiotem wniesionej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi oczywista bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., a zatem prawo pomocy w tym przypadku nie przysługuje.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Zastosowanie przepisu art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi.
W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573)., z czym mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, w sytuacji, gdy czynność tą powinna była poprzedzić - zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. - wyczerpaniem środków zaskarżenia, do których należy również zaliczyć wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a.
W takiej sytuacji, niewyczerpanie przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia powodowało, iż wniesiona skarga jest oczywiście bezzasadna bowiem, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
Słusznie zatem Sąd I instancji odmówił przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności skargi - zgodnie z treścią art. 247 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji