Postanowienie NSA z 11 maja 2018 r., I OZ 435/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 11 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 844/17 o odmowie uzupełnienia wyroku

Sprawa

w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 11 stycznia 2018 r. oddalił skargę M. M. (dalej: "skarżący") na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Wnioskiem z 13 stycznia 2018 r. skarżący, powołując się na art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), wniósł o uzupełnienie ww. wyroku poprzez: “zakreślenie w nim, iż sąd skargę oddala w części rozpoznanej".

Skarżący wskazał, że z wykładni prawa głoszonej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, która powinna mieć zastosowanie we wszystkich sprawach rozpoznawanych przed sądami, wynika, że Sąd musi rozpoznać wszystkie podniesione w skardze zarzuty strony, albowiem nierozpoznanie wszystkich podniesionych przez stronę zarzutów daje stronie dalsze prawo kwestionowania zaskarżonego orzeczenia, mimo wyroku sądowego, gdyż "wyrok taki co prawda jest, ale nie posiada charakteru wyroku powagi osądzonej". Skarżący wskazał na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I OPS 6/09, a także orzeczenia NSA wydane w sprawach sygn. akt: I OSK 2797/16 i I OSK 818/09.

Ponadto skarżący wniósł o uzupełnienie orzeczenia sądowego w zakresie, w jakim organy Policji kwestionują zmiany stosunku służbowego na skutek działań, czy czynności organu ds. osobowych i ustalenie, który z wydanych mu w służbie czynnej rozkazów personalnych, na skutek wyczerpania dyspozycji powierzenia, stał się decyzją administracyjną o trwałej i bezterminowej zmianie stanowiska służbowego na stanowisko zastępcy dyżurnego, albowiem zmiana taka nastąpiła wprost z mocy prawa nie później niż z dniem 1 stycznia 2008 r. oraz ustalenie i orzeczenie daty zmiany składników uposażenia na składniki ze stanowiska zastępcy dyżurnego, gdyż zmiana taka następuje z mocy prawa, tj. art. 106 ustawy o Policji w związku z art. 32 ustawy zasadniczej, nie pozwalającym różnicować policjantów w zakresie składników uposażenia w sytuacji zmiany trwałej, a równorzędnej z nią, a tylko czasowej zmiany powierzeniem obowiązków, z nowym zakresem obowiązków stanowiskowych, nadaniem nowych praw, uprawnień i obowiązków, oraz zmianą w całości wręcz stosunku służbowego uregulowanego i możliwego do zmiany wyłącznie decyzją administracyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 22 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 844/17 odmówił uzupełnienia wyroku.

W ocenie Sądu I instancji żądanie skarżącego wyrok z 11 stycznia 2018 r. rozstrzygnął o całości skargi, orzekając o jej oddaleniu. Jednocześnie stwierdził, że przepisy tej ustawy nie obligują Sądu do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia w przypadku oddalenia skargi..

W zażaleniu od powyższego postanowienia skarżący wniósł o jego uchylenie. W ocenie skarżącego nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że wyrok Sądu I instancji w sposób prawidłowy i kompletny rozpoznał przedmiotową sprawę. Podniósł, że w przedmiotowym wyroku pominięto szeroki zakres sprawy wniesiony do Sądu celem wydania w tym zakresie orzeczenia sądowego w zakresie regulacji w sposób prawnie nakazany stosunku służbowego i świadczeń finansowych przez organ ds. osobowych Policji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku jest zatem pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu.

W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 22 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 844/17 oddalił skargę skarżącego na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obligowały Sądu do zamieszczenia w tym wyroku żadnego dodatkowego orzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Wszystkie elementy, jakich wymagają art. 138 i art. 141 § 4 P.p.s.a. zostały w nim ujęte. Zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Uznać zatem należy, że Sąd I instancji orzekł o całości sprawy i dlatego też nie ma podstaw do uzupełnienia ww. orzeczenia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszone przez skarżącego wadliwości orzeczenia stanowią w istocie okoliczności merytoryczne, których badanie w trybie uzupełnienia orzeczenia jest niedopuszczalne. Prawidłowo w tym zakresie wskazał Sąd I instancji, że uzasadnienia wniosku o uzupełnienie wyroku wynika, że skarżący nie zgadza się z treścią rozstrzygnięcia Sądu, z uwagi na nierozstrzygnięcie w sentencji wyroku o jego żądaniach - ustalenia daty zmiany składników uposażenia na składniki ze stanowiska zastępcy dyżurnego oraz ustalenia daty zmiany stosunku służbowego na stanowisko zastępcy dyżurnego - w kontekście nieuwzględnienia przez Sąd podniesionych w skardze zarzutów. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Sądu i argumentacją prawną przedstawioną w wyroku winien skorzystać z przysługujących mu środków zaskarżenia (w niniejszym wypadku skargi kasacyjnej). Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie stanowi "dodatkowego środka zaskarżenia" i nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zajął w orzeczeniu.

Z tych względów, uznając postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.