Postanowienie NSA z 6 lutego 2008 r., I OZ 44/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia adwokata M. B. na rozstrzygnięcie dotyczące przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawarte w pkt.

Sprawa

w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a: uchylić pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i przekazać sprawę kosztów nieopłaconej pomocy prawnej do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu

Skład

Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska

Sentencja

2. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Po 909/06

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w pkt.

1. wyroku z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Po 909/06 oddalił skargę R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...], a w pkt.
2. tegoż wyroku oddalił wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Uzasadniając rozstrzygnięcie dotyczące kosztów – które stało się przedmiotem zażalenia – Sąd I instancji powołał się na art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 19 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)

Wyznaczony z urzędu pełnomocnik R. C. – adwokat M. B. złożył zażalenie na pkt. 2 wskazanego wyroku zarzucając naruszenie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 19 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wymienionego powyżej, poprzez ich nie zastosowanie i nie zasądzenie na rzecz adwokata kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w kwocie 240 zł wraz z należnym podatkiem VAT. W oparciu o te zarzuty adwokat wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia w zakresie kosztów i przekazanie sprawy do Sądu I instancji.

W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że Sąd I instancji, mimo iż w pkt.

2. wyroku zawarł rozstrzygnięcie oddalające wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, to w uzasadnieniu orzeczenia powołał się na przepisy dotyczące przyznania wynagrodzenia wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi, tj. przepisy, których naruszenie zarzucono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie ma usprawiedliwioną podstawę.

Należy bowiem podzielić stanowisko skarżącego, iż zawarte w pkt.

2. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Po 909/06 rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej jest oczywiście sprzeczne z przepisami powołanymi w uzasadnieniu orzeczenia, jako podstawa prawna tegoż rozstrzygnięcia.

Bowiem we wskazanym pkt 2. wymienionego wyroku Sąd oddalił wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, a w uzasadnieniu orzeczenia, odnoszącym się do tegoż rozstrzygnięcia, powołał art. 250 P.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 19 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to przepisy mówią o zasądzeniu żądanych przez adwokata kosztów.

Zgodnie bowiem z art. 250 P.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wskazane zaś przez Sąd przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. określają precyzyjnie wysokość stawek minimalnych opłat za czynności adwokackie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponoszonych przez Skarb Państwa z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu, wraz z należnym podatkiem od towarów i usług.

Niewątpliwie zatem Sąd I instancji, powołał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia oddalającego wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przepisy stanowiące o przyznaniu tychże kosztów. Stąd rozstrzygniecie zawarte w sentencji wyroku pozostaje sprzeczne z treścią uzasadnienia i jako takie nie może się ostać. To zaś stanowi naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać m.in. podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Tymczasem Sąd I instancji, w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 października 2007 r. nie podał podstawy prawnej oddalenia wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Zważywszy jednak na wskazaną już sprzeczność pkt. 2 sentencji wyroku Sądu I instancji i zawartego w tym zakresie rozstrzygnięcia, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 § 1 w związku z art. 194 P.p.s.a. orzekł jak wyżej.