Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 124/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. L. i J. L. (skarżący) na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku właściwości miejscowej.
Postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Zarząd Dzielnicy [...] stwierdził brak swojej właściwości miejscowej do rozpatrzenia wniosku skarżących o wynajęcie lokalu na czas oznaczony z mieszkaniowego zasobu [...] na terenie Dzielnicy [...]. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. organ poinformował skarżących o przysługującym im prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący wnieśli do SKO w [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia [...] maja 2017 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] maja 2017 r. Wezwanie to zostało przekazana wg właściwości Zarządowi Dzielnicy [...].
Pismem z dnia [...] września 2017 r. skarżący wnieśli skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy, która została odrzucona postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1775/17.
Następnie pismem z dnia [...] lipca 2018 r. skarżący ponownie wnieśli skargę na przedmiotową uchwałę odrzuconą postanowieniem z dnia 29 października 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1476/17.
W dniu [...] grudnia 2018 r. skarżący złożyli trzecią skargę na wskazaną wyżej uchwałę.
W odpowiedzi na powyższą skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazują, że w przedmiotowej sprawie występuje powaga rzeczy osądzonej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę wskazał, że zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446) – dalej "u.s.g." skargę do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy można wnieść po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to stawało się bezskuteczne, gdy organ gminy wyraźnie odmówił usunięcia naruszenia bądź nie zajął żadnego stanowiska w tej kwestii w terminie przewidzianym dla załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. W przypadku odmowy uwzględnienia wezwania stronie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego wniesiona w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o stanowisku organu. Natomiast w przypadku braku reakcji organu gminy na wezwanie dopuszczalne było złożenie skargi w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia.
Uzasadniając to stanowisko Sąd I instancji powołał się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż ustawa o samorządzie gminnym nie określa terminu wniesienia skargi na uchwałę rady gminy. Termin wniesienia skargi został określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. To, że przepis art. 102a u.s.g. wyłącza stosowanie art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. w sprawach, o których mowa w rozdziale 10 u.s.g., oznacza tylko tyle, że w tych sprawach nie stosuje się wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Uchwała organu gminy jednak nie przestaje być innym aktem, o którym mowa w art. 52 § 4 p.p.s.a., a wobec tego należy do przypadków, do których odnosi się przepis art. 53 § 2 tej ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 sierpnia 2006 r. sygn. akt II OSK 1009/06, publik. ONSAiWSA 2007/2/30).
Sąd I instancji wskazał, że wobec milczenia organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał termin 60dniowy liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia, to jest od dnia [...] maja 2017 r. Termin ten upłynął z dniem [...] lipca 2017 r. natomiast przedmiotowa skarga została złożona dnia [...] grudnia 2018 r., a więc po upływie terminu.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący. W zażaleniu na powyższe postanowienie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zatem aby skarga mogła zostać rozpoznana merytorycznie przez wojewódzki sąd administracyjny musi zostać złożona w odpowiednim, wskazanym przez ustawodawcę terminie, natomiast w przypadku, gdy złożona zostanie już po terminie, Sąd zobowiązany jest na mocy powyższego przepisu do jej odrzucenia, bez podejmowania kontroli legalności zaskarżonego aktu.
W przedmiotowej sprawie skarżący wnieśli skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z treścią uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07: "Przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu do załatwienia wezwania (art. 35 § 3 K.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania."
W związku z powyższym prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, który przyjął, że w przedmiotowej sprawie, z uwagi na brak udzielenia odpowiedzi przez organ, do wniesienia skargi zastosowanie będzie miał sześćdziesięciodniowy termin wskazany w treści art. 53 § 2 p.p.s.a. Skoro zatem skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa [...] maja 2017 r. to termin ten zakończył bieg [...] lipca 2017 r. Przedmiotowa skarga zaś została złożona przez skarżących w dniu [...] listopada 2018 r. a zatem po upływie terminu ustawowego, co zobowiązywało Sąd do odrzucenia skargi jako spóźnionej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.