Postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., I OZ 445/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. L., J. L. i J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 458/07 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosków o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi E. L., J. L. i J. L. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zajęcia nieruchomości postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia del. WSA Jacek Fronczyk przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 458/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", pozostawił bez rozpoznania wnioski E. L., J. L. i J. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] w przedmiocie zajęcia nieruchomości.

W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarżący, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2008 r., pismem z dnia 28 lutego 2008 r., zostali wezwani do uzupełnienia braku formalnego wniosków o przyznanie prawa pomocy, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez przedłożenie ich na urzędowym formularzu, a obowiązku tego nie wykonali w zakreślonym terminie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli E. L., J. L. i J. L., wnosząc o jego "unieważnienie i zajęcie się sprawą", jako że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. W zażaleniu podniesiono ponadto kwestie związane z meritum sprawy, podtrzymując argumenty zawarte w pismach wniesionych w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Z akt sprawy wynika, że mimo prawidłowego wezwania skarżących do złożenia wniosków o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu oraz poinformowania ich o skutkach niezłożenia takiego wniosku w odpowiedniej formie i w zakreślonym terminie, wnioski takie nie zostały złożone, a zatem Sąd I instancji prawidłowo zastosował rygor pozostawienia wniosków bez rozpoznania.

Pozostałe zarzuty podniesione w zażaleniu nie mają związku z dokonywaną przez Naczelny Sąd Administracyjny oceną prawidłowości pozostawienia przez Sąd I instancji wniosków o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.