Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 czerwca 2015 r. D. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO w S. nr [...].
Sąd pierwszej instancji odrzucił powyższą skargę postanowieniem z dnia 9 lutego 2016 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1702/15.
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu, stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, a w oparciu o § 3 omawianego artykułu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Stosownie zaś do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis w niniejszej sprawie wynosi 200 zł.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 11 grudnia 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia skarżący otrzymał w dniu 17 grudnia 2015 r. (dowód: zpo - k.47 akt sądowych), a zatem termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upływał dla skarżącego w dniu 24 grudnia 2015 r. (czwartek).
Po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustalono, że do dnia 3 lutego 2016 r. do niniejszej sprawy nie wpłynęła żadna kwota tytułem uiszczenia wpisu sądowego od skargi (dowód - k. 49 verte akt sądowych).
Skoro zatem nie uiszczono wpisu sądowego od skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł D. Z. Jak wskazał, sprawa powinna być prowadzona na koszt starosty siedleckiego. Nie posiada przy tym środków do opłacenia wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak stanowi bowiem art. 230 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W sprawie od wniesionej skargi D. Z. nie uiścił należnego wpisu, co nie jest przedmiotem sporu, a zatem Sąd prawidłowo stosując zawartą w przywołanym przepisie normę odrzucił skargę.
W kwestii uwag zawartych w zażaleniu warto dodać, że brak środków finansowych nie wyłącza automatycznie obowiązku uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. W takiej sytuacji skarżący mógł skorzystać za to z prawa pomocy, uregulowanego w art. 243-262 p.p.s.a. Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zarządzeniem starczego referendarza sądowego z dnia 19 listopada 2015 r. został jednak pozostawiony bez rozpoznania z uwagi na nienadesłanie wniosku na urzędowym formularzu PPF w wyznaczonym terminie, tj. na podstawie art. 257 p.p.s.a. Skarżącemu przesłano formularz wniosku PPF, D. Z. nie zwrócił go jednak sądowi administracyjnemu. Trudno zatem, aby z własnego zaniechania, polegającego na niewystąpieniu skutecznym o przyznanie prawa pomocy, mógł wyciągać korzystne dla siebie skutki prawne. Skoro zatem skarżącemu nie przyznano prawa pomocy, gdyż nie wystąpił on o to prawo w przepisanym trybie, to tym samym obowiązany był do uiszczenia wpisu od skargi. Jak wskazano, jego nieuiszczenie uzasadniało odrzucenie skargi.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.