Postanowienie NSA z 12 maja 2016 r., I OZ 447/16

Wydany

12 maja 2016 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K.

Skład

Sędzia NSA Marek Stojanowski przewodniczący

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 lutego 2016 r. o sygn. akt II SA/Bk 793/15 odmawiającego wstrzymania wykonania uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...]

Sprawa

w sprawie ze skargi J. K. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania prowadzenia szkoły fundacji postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Rada Miejska w G. uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. przekazała prowadzenie Szkoły Podstawowej w D. Fundacji [...] w B. Skargę na powyższą uchwalę wywiodła J. K. wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w G. wniosła o oddalanie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zaskarżonym postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.

Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu, obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, dlatego też, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Brak zatem we wniosku jakiejkolwiek argumentacji w tym przedmiocie, odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku (vide: postanowienia NSA z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 167/06 oraz z 22 lutego 2008 r., sygn. II OZ 131/08). Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. Zgromadzona zaś dokumentacja sprawy może posłużyć jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w omówionym art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672 oraz postanowienie z 20 września 2011r., II GSK 1826/11). Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, ale nie prowadzi autonomicznego postępowania dowodowego. Rozpoznanie zgłoszonego wniosku odbywa się również bez badania zasadności skargi. Instytucja ochrony tymczasowej ma na celu niedopuszczenie do spowodowania w czasie trwania postępowania sądowego określonych negatywnych skutków, jakie mogą prawdopodobnie wyniknąć z wykonania aktu administracyjnego, aby nie zniweczyć ewentualnych efektów tegoż postępowania sądowego. Nie chodzi jednak o normalne, zwykłe konsekwencje wykonania aktu, ale o skutki dodatkowe, które nie stanowią wyłącznie odzwierciedlenia treści aktu, lecz dotyczą okoliczności będących ich następstwem o charakterze niebezpieczeństw kwalifikowanych (tak m.in. WSA w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 16 lutego 2015r. II SA/Rz 78/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, iż strona skarżąca, reprezentowana – co istotne – przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały nie przedstawiła żadnego uzasadnienia, nie przywołała też żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jest więc, zdaniem tego Sądu, podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.

Sąd pierwszej instancji zwrócił także uwagę, że uchwała o przekazaniu prowadzenia Szkoły Podstawowej w D. Fundacji [...] została podjęta w dniu [...] marca 2015 r. Z uwagi na znaczny upływ czasu od podjęcia uchwały do momentu przedstawienia wniosku do rozpoznania (jedenaście miesięcy) należało zatem w ocenie tego Sądu wziąć pod uwagę stopień zaawansowania procesu przekazania szkoły. Jak wynika z § 1 zaskarżonej uchwały przekazanie szkoły Fundacji miało nastąpić z dniem 1 września 2015 r., nie ulegało zatem wątpliwości WSA w Białymstoku, że faktycznie doszło już do przekazania. Tym samym również z tego względu zaskarżona uchwała nie nadawała się w ocenie Sądu do wykonania i nie stwarza zagrożeń dających podstawę do wstrzymania jej wykonalności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazać należy, że prawdą jest, iż sąd administracyjny nie jest ograniczony wyłącznie do podanych przez wnioskodawcę okoliczności uprawdopodabniających konieczność zastosowania środka w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jakkolwiek bowiem okoliczności przemawiające za wstrzymaniem aktu powinna przedstawić w pierwszej kolejności wnioskująca strona, to jednak sąd administracyjny zasadność jej wniosku bada z uwzględnieniem argumentów nie tylko w nim podniesionych, ale także w aspekcie całokształtu okoliczności sprawy. Sąd ma bowiem obowiązek uwzględniać z urzędu fakty przemawiające za uwzględnieniem lub odmową wstrzymania wykonania aktu lub czynności (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2006 r. o sygn. akt II OZ 1352/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; T. Woś, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Warszawa 2011, s. 436 oraz cyt. tam orzecznictwo i literaturę; M. Bogusz, Glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r. o sygn. akt II OZ 155/05, "Gdańskie Studia Prawnicze – Przegląd Orzecznictwa" 2006, nr 1, s. 12-15).

Mając na uwadze powyższe wyjaśnić jednak należy, że także analiza całokształtu okoliczności sprawy potwierdza, iż nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Naczelny Sąd Administracyjnego nie stwierdził bowiem w świetle akt sprawy, aby uchwała ta tworzyła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powodować mogła trudne do odwrócenia skutki. Co więcej, mimo zwrócenia na tę kwestię uwagi przez Sąd pierwszej instancji, także wraz z zażaleniem skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – nie skonkretyzowała, jakie okoliczności świadczą o spełnieniu w jej sprawie przesłanek do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Stąd nie ma podstaw w niniejszej sprawie do wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Trafnie zatem zaskarżone postanowienie odmawia wstrzymania Rady Miejskiej w G. z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...], tym bardziej, że została ona już wykonana.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.