Postanowienie NSA z 4 października 2022 r., I OZ 448/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 129/22, w przedmiocie odrzucenia skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2021 r., nr: [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Piotr Niczyporuk przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 129/22, odrzucił skargę Z. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2021 r., nr: [...], w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty.

Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 129/22, Z. S. został wezwany do uiszczenia, w terminie 7 dni, wpisu sądowego od wniesionej skargi, poinformowany o sposobie jego uiszczenia, a także pouczony o skutkach niedokonania żądanej czynności.

Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 lutego 2022 r. Termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął zatem w dniu 4 marca 2022 r. Jak wynika z notatki urzędowej pracownika sekretariatu Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rejestrze opłat sądowych stwierdzono na dzień 29 marca 2022 r. brak wpisu w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, iż skarga podlegała odrzuceniu.

Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga (art. 230 § 2). Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Sąd zauważył, że w niniejszej sprawie pomimo prawidłowego wezwania i upływu wyznaczonego terminu nie uiszczono należnego wpisu sądowego, co stanowi obligatoryjną przesłankę do odrzucenia skargi przez Sąd.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.

Zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wywiódł Z. S. zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Do zadań sądu pierwszej instancji po wpłynięciu środka odwoławczego należy zbadanie czy środek odwoławczy odpowiada wymogom formalnym, a także czy został uiszczony wpis. W razie potrzeby ten Sąd wzywa do usunięcia braków formalnych i uiszczenia wpisu. Jeśli zaś wskazane uchybienia nie zostaną w wyznaczonym terminie usunięte, albo z innych względów środek odwoławczy jest niedopuszczalny czy też wniesiony po terminie, sąd pierwszej instancji decyduje o jego odrzuceniu. Na takie postanowienia, na podstawie art. 194 § 1 pkt 7 i 8 p.p.s.a., przysługują zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dlatego też wstępna, formalna kontrola sprawowana przez sąd pierwszej instancji nie zamyka stronie drogi do sądu drugiej instancji. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 505/04)

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że żalący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu sądowego doręczonymi w dniu 26 maja 2022 r. zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału I z dnia 21 stycznia 2022 r. wzywającym, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Z. S. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] listopada 2021 r., nr [...] w kwocie 200 (dwieście) złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Jednocześnie, został prawidłowo pouczony o rygorze niezastosowania się do wezwania.

Skarżący w zakreślonym przez Sąd terminie nie sprostał powyższemu.

Należy wyjaśnić, iż powoływane przez żalącego okoliczności w zasadzie odnoszą się do wniosku w przedmiocie przywrócenia terminu. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że na zasadzie art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w związku z czym wniosek ten winien być rozpoznany przez Sąd I instancji, tym samym Sąd odwoławczy bada jedynie prawidłowość wydania postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi, przy czym żalący nie podniósł żadnych zarzutów, które mogłyby podważyć zasadność zaskarżonego orzeczenia.

Nieuiszczenie wpisu jest szczególnym rodzajem braku formalnego skargi, który powstaje nie z datą jej wniesienia, lecz dopiero gdy skarżący, pomimo wezwania, nie uiści wpisu we wskazanym przez sąd terminie. Z tego powodu samodzielną podstawą do odrzucenia skargi w przypadku nieuiszczenia wpisu sądowego jest art. 220 § 3 p.p.s.a., stanowiącym lex specialis wobec art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wobec czego, skarga, od której pomimo prawidłowego wezwania w terminie nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu.

Z tych też względów przytoczone w zażaleniu okoliczności należy uznać za nietrafne.

Mając na powyższe uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.