Uzasadnienie
Skarżąca M.S. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] czerwca 2013r., Nr [...] w przedmiocie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka.
Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Lu 691/13, WSA w Lublinie przyznał M.S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata.
W pozostałym zakresie umorzyć postępowanie, gdyż w myśl art. 239 pkt 1 lit. "a" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Z tego zakresu jest zaś analizowana sprawa. Skarżąca jest zatem zwolniona ustawowo z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, dlatego w tym zakresie należało umorzyć postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 2 p.p.s.a. i rozpoznać wyłącznie wniosek o ustanowienie adwokata, jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Zażalenie od powyższego postanowienia wniosła M.S.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd pierwszej instancji przyznał skarżącej prawo pomocy, poprzez ustanowienie adwokata, prawidłowo stwierdzając, że zaszły przesłanki określonej w art. 246 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)
Zarazem umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych przez skarżącą, gdyż – z mocy samego prawa, tj. myśl art. 239 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. – jest M.S. zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, gdyż sprawa ta należy do zakresu pomocy i opieki społecznej.
Oznacza to, że w istniejącej sytuacji, czy to w wyniku postanowienia Sądu pierwszej instancji, czy z mocy samego prawa – wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy z dnia 3 marca 2014 r. został w pełnym możliwym stopniu uwzględniony, tj. żądane prawo pomocy przyznano i przysługuje ono skarżącej.
Mając na uwadze powyższe, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.