Postanowienie NSA z 30 stycznia 2015 r., I OZ 45/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia F.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2014 r. o sygn. akt I SA/Wa 2598/14

Sprawa

w sprawie z wniosku F.O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi F.O. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 446/09 postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. F.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 446/09. Wnioskiem z dnia 26 sierpnia 2014 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W piśmie z dnia 7 października 2014 r. skarżący ponowił wniosek o przyznanie pomocy prawnej oraz zwolnienie z kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 grudnia 2014 r. odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W uzasadnieniu jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał oczywistą bezzasadność skargi z art. 247 p.p.s.a. Podniósł, że w niniejszej sprawie F.O. ponownie wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 8 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 446/09 o oddaleniu jego skargi na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy o sygn. I SA/Wa 446/09 (k.264) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1245/10, oddalił skargę F.O. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 8 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 446/09. Ponadto postanowieniem z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2239/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego ze skargi F.O. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 8 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 446/09.

Tymczasem zgodnie z treścią art. 285 p.p.s.a., niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Zatem ponowna skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna. Tym samym z uwagi na to, że niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego oznacza także jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OZ 377/04, LEX nr 837862).

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł F. O. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Natomiast w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.

W niniejszej sprawi Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że skarga F.O. jako niedopuszczalna jest oczywiście bezzasadna. W myśl bowiem art. 285 p.p.s.a., niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Przepis ten stanowi wyraz zasady stabilności orzecznictwa w wymiarze prawomocności orzeczeń i jako taki powinien być wykładany ściśle, a wynikająca z niego zasada – chroniona. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie było możliwe dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania, to tym skarga F.O. była bezzasadna w stopniu tak oczywistym, że nie pozwalającym z uwagi na art. 247 p.p.s.a. na przyznanie prawa pomocy.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając za podstawę art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.